ਪਿਆਰ ਦੀ ਇਕੋ ਕੁੱਖ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਤੇ ਇਕੋ ਜੋਤ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ?"
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁਜਾਰੀ ਉਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਲਟਾ ਉਹ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ-
“ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਪਸੀ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਚੱਲਿਆ ਹੈ। ਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਲਈ ਮਨਾਵਾਂ। ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਓ ਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਭਰਪੂਰਤਾ ਵਾਲਾ ਦਿਨ' ਵੰਡੋ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਵਰ੍ਹੇ ਸਾਡੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਅਤਿ-ਭਰਪੂਰਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
"ਉਥੇ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡਿਓਂ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਸੁਗਾਤਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵੀ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਲਈ ਅਜੇ ਓਪਰੇ ਹਨ, ਫੇਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੋ।"
ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਜੁਆਬ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ-
"ਇਕ ਗੱਲ ਦੱਸ ਜਾਤਜ਼, ਤੇਰੇ ਕਿਸ ਭਰੋਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਸਿਆਣਪ ਲੱਭੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਮੁਤਾਬਿਕ ਕੁਝ ਦਿਨ ਦੂਜੇ ਦਿਨਾਂ ਹੈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ?
"ਕੀ ਇਹ ਇਕ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਾਕਈ ਉਹ ਸੰਜੀਦਗੀ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ 'ਪਲ' ਦੀ ਏਕਤਾ ਵਿਚ ਕੁਝ ਜੋੜ-ਤੋੜ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰੋਸੇ ਦੇ 'ਸੱਚ' ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ?
"ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਬਾਕੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਹਾੜਿਆਂ ਵਿਚ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
"ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਾਂਗਾ। ਕਿਉਂ ਕਿ ਇਸ ਪੂਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਜਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੀਕ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ 'ਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇਗਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਸਲੀ ਅਰਥ ਕੀ ਹਨ।
"ਹਾਂ, ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਉਹ ਲੋਕ ਇਕ ਦਿਨ ਨੂੰ ਵਰਿਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸਰਾਪਿਆ ਸਮਝਣਗੇ, ਓਨੀ ਦੇਰ ਉਹ ਦਿਨਾਂ ਦੇ 'ਸੱਚ' ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਣਗੇ। ਏਦਾਂ ਉਹ ਲੋਕ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਇਕ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੀ ਨੇ, ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਾਰੇ ਪਲ ਵੀ ਇੱਕੋ ਨੇ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਵੀ ਇਕੋ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੀਆਂ ਨੇ।
"ਜੀਵਨ ਸਦੀਵੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਕ ਹੀ ਹੈ ਜਾਤਜ਼, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ 'ਤੇ ਪਾਈਆਂ ਵੰਡੀਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਰਥਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ । ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਇਹ ਵੰਡੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਥੋਪੀਆਂ ਨੇ, ਤੇ ਏਦਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
"ਕਾਸ਼, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵੰਡਣਯੋਗ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣ, ਮਤਾਂ ਉਹ ਇਕ ਸਮੁੱਚ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਗੁਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਦੋਫਾੜ ਕਰ ਲੈਣ।
