8
ਤੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਟੀਸੀਆਂ 'ਤੇ 'ਸਿਖਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ' ਨੂੰ ਸਾਂਝਿਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਗਏ ਸਾਂ, ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਬਰਫ਼ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਰੁਕਿਆ।
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਬਰਫ਼ੀਲੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਨਿੱਘੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਭਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ
"ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਓ, ਸਾਡੇ ਬਲੌਰੀ ਸ਼ੀਸ਼ੇਨੁਮਾ ਵੀਰੋ ਤੇ ਭੈਣੋ।
"ਸਾਡੀ 'ਸਾਗਰ-ਮਾਂ' ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਓ।
“ਸਾਡੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮੋ ਤੇ ਦੋਬਾਰਾ ਵਾਪਸ ਤਰਲ ਵਿਚ ਬਦਲ ਜਾਓ: ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਭਰੇ ਪੁਨਰ-ਮਿਲਣ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵੀ ਕਦੇ ਉਸ ਸਾਗਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਂ । ਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਅਸੀਂ ਉਸ ਏਕਤਾ ਵਿਚ ਗਵਾਹੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਉਤਰਦੀਆਂ- ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਲੈਆਂ ਸਦਕਾ।
"ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਓ ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਸਕੀਏ; ਸਾਡਾ ਤਿਲਕ ਕਰ ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ ਸਾਂਝੀ ਕਰ ਸਕੀਏ।
"ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਕਿੰਨੀ ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਪਿਆਰ-ਪਰੁੱਤੀ ਹੈ, ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਤੇ ਇਸ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੋਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ, ਗਰਮੀਆਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਹਿੱਤ।
"ਤੇ ਫੇਰ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ ਵਿਚ ਲੈ ਲਵੇਗੀ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਆਪਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਧ੍ਰੋਹ ਬੁਝਾਉਣ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿਓ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ ਸ਼ੁਭ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
"ਹਾਂ, ਸਾਡੀ'ਸਾਗਰ-ਮਾਂ' ਬੜੀ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਅਥੱਕ ਸੇਵਾ ਦੀ ਪੁੰਜ ਵੀ; ਕਿਉਂ ਕਿ ਉਹ ਏਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੰਡਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਦੇਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
"ਤੇ ਏਦਾਂ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਆਪਣੀ ਮਮਤਾ ਵਿਚ ਅਸੀਮ ਹੈ; ਤੇ ਏਦਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇਕ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਬਰ-ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ, ਜਦ ਕਿ ਅਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਹੋਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਵੇ।
"ਫੇਰ ਵੀ ਅਲਮਿਤਰਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਧੀਆਂ-ਪੁੱਤਰਾਂ 'ਤੇ ਤਰਸ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਸਦਾ ਪਿੱਠ ਕਰੀ ਰੱਖੀ ਹੈ; ਪਰ ਏਦਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ 'ਸੰਸਾਰ' ਦੇ ਖ਼ਾਤਮੇ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੀ ਕਰਨਗੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਏਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ।"
