ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੇ ਫੇਰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਅਗਵਾਈ ਬੀਤੀ। ਤੇ ਅਸੀਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਤੁਰੇ ਸਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ 'ਸ਼ਰਣਾਰਥੀ ਰੈਣ- ਬਸੇਰੇ' ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼-ਦੁਆਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਕਿ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਸ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਸ ਰਾਤ ਵਿਚ ਯਾਤਰੂਆਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਕੁੰਡਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ-
"ਭੈਣੇ, ਅੰਦਰ ਲੰਘ ਆ ਤੇ ਰਾਤ ਸੌਖ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰ। ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਬਰਫ਼ਬਾਰੀ ਵਿਚ ਅਜੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਹੋਰ ਰੁਕਾਂਗਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈਂ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ; ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਏਂਗੀ, ਤੇ ਸੋਵੇਂਗੀ।"
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਈਆਂ ਤੇ ਹੋਲੀ ਜਿਹੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਫੇਰ ਉਸ ਸ਼ਾਂਤ ਪਨਾਹਗਾਹ ਅੰਦਰ ਫੜ ਗਈ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਉਠਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਸੌਣ ਵੇਲੇ ਦੇ ਇਕੱਲੇਪਣ ਵਿਚ ਹੀ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ।
ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਬਰਫ਼ਬਾਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੇੜੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ; ਫੇਰ ਵੀ ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਉਹ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਲਾਗੇ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖਿਆ।
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਬਰਫ਼ ਨੂੰ ਆਖੇ ਗਏ ਸੁਹਿਰਦ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਫੇਰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਫ਼ਿਕਰ ਵਿਚ ਕਰਾਹ ਉੱਠਿਆ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਬਰਫ਼ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੌਂਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਿੱਲਣ-ਜੁੱਲਣ ਵਿਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸੋਚਿਆ ਸੀ।
ਫੇਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉੱਚਾ ਕਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ- "ਨਾ ਅਲਮਿਤਰਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਮੋਲਕ ਬਲੋਰੀ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁੱਧ ਸਫੈਦ ਰੰਗ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਕਰਦੇ ਨੇ।
"ਦਰਅਸਲ, ਕੀ ਸਾਰੇ ਰੰਗ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਨਣ 'ਚ ਨਹੀਂ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ? ਹਾਂ, ਤੇ ਏਦਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ-ਧਨੁਖ ਦੀ ਉਦਾਰਤਾ ਤੇ ਸੁਹਿਰਦਤਾ 'ਚ ਨਵਾਉਣਗੇ।
"ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਕਰਨਗੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਪਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਕਰਨਗੇ।
"ਸਮੁੰਦਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਸ ਦੀ (ਸਾਡੀ ਸਾਗਰ-ਮਾਂ ਦੀ) ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਿਚ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਤਰਲ ਪਿਆਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਸਦੀਵੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਸੁਰਜੀਤ ਕਰਦਾ ਤੇ 'ਹੋਂਦ' ਦੇ ਮਹੱਲ ਵਿਚ ਹਰੇਕ ਰੁੱਤ ਦੀ ਵਾਰੀ-ਸਿਰ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
