ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਮ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਇਹ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੇਤ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਗੁੱਝਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਇਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਜ਼ਰੂਰ ਨੇ ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ 'ਸੱਚ' ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਨੇ। ਫੇਰ ਵੀ, ਇਹ ਇਕ ਪਰਮ-ਸੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੁਣੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਲੋਚਦਾਂ।"
ਉਸੇ ਪਲ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਪਈਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆੜੀ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਬਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੇ ਬੋਲਣਾ ਜਾਰੀ
"ਭੈਣੇ, ਕੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਮੁੱਚ ਸਿਵਾਇ ਜੋਤ ਦੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ ? ਉਹ ਜੋਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਤੀਆਂ ਵਿਚ ਕੰਬਦੀ ਹੈ ਤੇ ਏਦਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ- ਰੱਖ ਰੂਪ ਉਭਰਦੇ ਨੇ ।
"ਤੇ ਕੀ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋਤ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਸੂਰਜ ਬਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਸੂਰਜ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਿਰਜਦਾ ਹੈ ?
"ਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਅਲਮਿਤਰਾ। ਇਹ ਹੁਣ ਵੀ ਏਦਾਂ ਹੀ ਹੈ। ਕਿਉਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆਂ ਕਿ ਮੈਂ ਜੋਤ ਜਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਂਝਿਆਂ ਕੀਤਾ।
"ਏਦਾਂ ਉਹ ਸੂਰਜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਕ ਚੰਗਿਆੜੀ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਲੱਕੜਾਂ ਵੱਲ ਵੀ ਉੱਡਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਸਿਖਰਲੀਆਂ ਕੰਬਣੀਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਇਹ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੈਦਨੁਮਾ ਸੁਸਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਣ ਲਈ, ਤੇ ਜੋਤ ਦੇ ਆਨੰਦਮਈ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
"ਇਸ ਗੀਤ ਨਾਲ ਕੀਲੀ ਗਈ ਲੱਕੜ ਹਿਲਜੁਲ ਜਾਦੀ ਹੈ ਤੇ ਏਦਾਂ, ਚੰਗਿਆੜੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਆਪਣੇ-ਆਪ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉੱਠਣਾ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਯੂਮੰਡਲ ਵਿਚ ਉੱਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
"ਇਹ ਉੱਡਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਧੜਕਣ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਤੇਜ਼ਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੂਰਜਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਘਾ ਲੈਂਦੀ। ਤੇ ਏਦਾਂ ਉਹ (ਸੂਰਜ) ਇਕ ਲਾਟ ਬਣ ਕੇ ਹਵਾ 'ਚ ਉੱਡਦੇ ਨੇ, ਸਾਡੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੁਸ਼ਨਾਉਣ ਲਈ।
"ਪੱਥਰ ਵਿਚਲਾ ਸੂਰਜ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚਲੇ ਆਪਣੇ ਆਤਮੀ-ਸੂਰਜਾਂ ਨਾਲ ਪੁਨਰ- ਮਿਲਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਚਾਅ ਤੇ ਉਮਾਹ ਨਾਲ ਉਹ (ਸੂਰਜ) ਦੋਬਾਰਾ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਏਕਤਾ ਦੇ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿਚ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਲਈ।
"ਤੇ ਏਦਾਂ ਤਿੰਨ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਭਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੀ ਆਪਣਾ ਸਰਬ-ਸਾਂਝਾ ਸੁਭਾਅ ਪ੍ਰਗਟਾਉਂਦੀਆਂ ਨੇ ? ਹਾਂ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਚੰਗਿਆੜੀ, ਲੱਕੜ ਤੇ ਲਾਟ ਕੀ ਇਕੋ ਨਾਟਕ ਦੇ ਰੁੱਲ ਨਹੀਂ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਖੇਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਰਸ਼ਕ ਅੱਗੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੋ ਕੇਂਦਰੀ-ਭਾਵ ਪ੍ਰਗਟਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ?
"ਫੇਰ ਵੀ ਅਲਮਿਤਰਾ, ਸਾਰੇ ਪੈਗੰਬਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਖਤਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਇਕ ਚੰਗਿਆੜੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨੇ। ਕਿਉਂ ਕਿ, ਕੀ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਗੀਤਾਂ
