ਤੇ ਉਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਸੁੱਕੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪੁਜਾਰੀ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਚੋਗੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਜਾਰਜ਼ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੱਕ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਤੇ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਤੱਕ।

12

ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਘੋਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਜਾਗਿਆ, ਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ 'ਉਦੇਸ਼' ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਿਰਾਵੇ ਹੇਠ ਹੱਕ ਲਿਆ।

ਤੇ ਏਦਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਦਾ ਚਾਨਣ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ-

"ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚਲੀਆਂ ਜੋਤਾਂ ਦੀਏ ਜੋਤੇ, ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਖਲਾਅ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਹਨੇਰੇ ਕਰਕੇ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੇ।

"ਹਾਂ ਮੇਰੀਏ ਪਿਆਰੀਏ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਤੇ ਇਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਾਨਣ ਹੋਣ ਦੇ।"

ਤੇ ਏਦਾਂ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਦੇ ਉਦਾਲੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਗੋਲ ਦਾਇਰਾ ਜਿਹਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਾਲ-ਕੋਠੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਤੇ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਪਿਆਰ ਸਦਕਾ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਾਗੇ ਹੀ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਇਕ ਆਦਮੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਨਿਕੋਡਮਸ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਇਕ ਵਪਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਜੁਆਨੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣੂੰ ਸੀ।

ਇਸ ਪਛਾਣ ਨਾਲ ਇਕ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਉਭਰਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲ ਸੀ; ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ-

"ਸ਼ੁਭ-ਇੱਛਾਵਾਂ, ਨਿਕੋਡਮਸ! ਮੇਰੇ ਭੁੱਲੇ-ਵਿਸਰੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ । ਤੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤੀ 'ਚ ਰਹੇਂ ।”

ਉਨੀਂਦਰੀ ਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਨਿਕੋਡਮਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਵੱਲ ਭੁੰਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ-

"ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਂਅ ਨਿਕੋਡਮਸ ਹੈ। ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿਚ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਅਜੇ ਵੀ, ਇਕ ਪਲ ਰੁਕੋ; ਕੀ ਮੈਂ ਸੁਪਨਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ? ਜਾਂ ਕੀ ਉਹ ਬੋਲ ਇਸੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਨ ? ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਏਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੱਦਿਆ ?"

ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੇ ਜੁਆਬ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ