ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ।
"ਕਿਉਂ ਕਿ ਇਹੀ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਬੰਦੀਖਾਨੇ 'ਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਸਕਣ ਦੀ ਸੁਗਾਤ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਹੈ।
"ਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੁਣ ਉਸ ਤੇਜ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਵੀ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਉਦਾਲੇ ਉਸਰੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਕੇ ਦੋਬਾਰਾ ਫੇਰ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ 'ਚ ਭੇਜਣ ਦਾ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ।
"ਨਿਕੋਡਮਸ, ਇਹ ਕਾਲ-ਕੋਠੜੀ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਸਾਡੀ ਕੈਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿਉਂ ਕਿ ਕੌਣ ਹੈ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਰ ਦੂਸਰੀਆਂ ਬਥੇਰੀਆਂ ਸ਼ੈਆਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਇਨਕਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਵੱਲੋਂ ਸਦੀਵੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੋਹਫ਼ੇ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ?
"ਯਕੀਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਅਸੀਂ 'ਜੀਵਨ' ਹਾਂ, 'ਦੈਵੀ' ਹਾਂ; ਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸਦੀਵੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪਿਆ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਰੂਬਰੂ ਪੇਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦਾ ।"
ਨਿਕੋਡਮਸ ਨੇ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਦਰ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ-
"ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾ ਦੇ ਇਨਸਾਨ ਹੋ ? ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਚਰਦਿਆਂ ਇਕ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ 'ਜੀਵਨ' ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਬੁੱਢੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਬਿਬੇਕ ਕਿਸ ਸਾਧਨ ਜਾਂ ਸਾਧਨਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ?
ਤੇ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੁਆਬ ਦਿੱਤਾ-
"ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਆਦਮੀ ਹਾਂ, ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਆਦਮੀ, ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਏਦਾਂ ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦੁਆਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਬਿਬੇਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
"ਕਿਉਂ ਕਿ ਇਹ ਚੰਗਾ ਬਣਨਾ ਕੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਨੂੰ ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਖ਼ੁਦ ਦਾ ਦੈਵੀ-ਮੁਖੜਾ ਵੇਖ ਸਕੇਂ।
"ਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਨਿਕੋਡਮਸ! ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖਤਾਈ ਨੂੰ ਇਕ ਤਾਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਨਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਦੂਸਰੇ ਆਪਣੀ ਮਨੁਖਤਾਈ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਤਾਜ ਨਾ ਹੋ ਕੇ ਕਫ਼ਨ ਹੋਵੇ।
"ਫੇਰ ਵੀ ਜੀਵਨ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ 'ਚ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਚੰਡ ਪਿਆਰ ਦੇ ਗੀਤ ਵਜੋਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਮਹਾਨ-ਅਣਪਛਾਤੇ ਦੇ ਜੰਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭੈਅ ਦੇ ਗੀਤ ਵਜੋਂ।
“ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਬੜੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਾਹੁੰਨਾਂ ਕਿ ਹਰੇਕ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਤਾਜ ਹਾਸਿਲ ਕਰੇ, ਤੇ ਏਦਾਂ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਫ਼ਨ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦੋਬਾਰਾ ਫੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਫ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਛਾ ਦੇਵੇ।
