ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਪ ਹੋਇਆ, ਨਿਕੋਡਮਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾ ਬਿਦਾ ਹੋਇਆ। ਫੇਰ ਉਸ ਨੇ ਬੋਲਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ-
ਆ ਨਿਕੋਡਮਸ, ਇਸ ਬੰਦੀਖ਼ਾਨੇ ਵਿਚਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਇਕ । ਕਿਉਂ ਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੰਦ ਰਾਜ ਬਣਾਈਏ। ਕਿ ਬੀਆਂ ਨੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਭਰੀ ਜਾਏਗੀ, ਉਹ ਚਾਈਂ-ਚਾਈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਖੁੱਲ ਜਾਣਗੀਆਂ।
"ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ 'ਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਭਰ ਜਾਣ ਦੇ, ਤੇ ਉਦਾਂ ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਭਰ ਜਾਣ ਦੇ।
"ਤੇ ਆ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਸਿਵਾਇ ਸਾਡੇ ਸੱਚੇ-ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਯਾਦ ਦੇ, ਹੋਰ ਸਭ ਵਾਸੇ ਤੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ਕਰੀਏ, ਤੇ 'ਉਸ' ਦੇ ਅੱਗੇ ਇਹ ਗੀਤ ਗਾਈਏ-
"ਮੇਰੇ ਸੱਚੇ-ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਬਾਕੀ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸੀ, ਨਿਰਵਸਤਰ ਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਪਲਦੇ ਹੋਏ।
"ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਨਿਆਈਂ ਖੜ੍ਹੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨੰਗੇਪਣ ਵਿਚ ਨੂਰੋ-
“ਤੇ ਫੇਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੰਗੇਪਣ 'ਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੰਗ ਪਹਿਨਾਉਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸੀ।
"ਫੇਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸੱਚਿਆ-ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਲੱਖਣੇ ਹੱਥ ਹਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਕੁ ਲਈ ਅਦਿਖ ਹਨ, ਪਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜੀ ਬੈਠੇ ਹਨ- ਜਿਊਂਦਿਆਂ ਨੂੰ, ਮੋਇਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਅਜੇ ਅਣਜੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ।
"ਤੇ ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸੱਚਿਆ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੁਖੜਾ ਸਾਰੇ ਮੁਖੜਿਆਂ ਵਿਚ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
"ਜਦ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਤੇਜਵਾਨ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹਰੇਕ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖਲਾਅ ਦੀਆਂ ਅਸੀਮਤਾਵਾਂ 'ਚੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਹੋਈ।
"ਹਾਂ, ਇਥੇ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਜਿਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਲਾ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਛੂੰਹਦੇ।
"ਸਭਨਾਂ ਜੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਰਤਦੀ ਕਲਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ।
"ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾਂ- ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਰਤਾਓ।"
ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੇ ਨਿਕੋਡਮਸ ਵੱਲ ਅੱਖਾਂ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਕਾਇਆ- ਕਲਪ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਨਿਮਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਖੀਵਾ ਹੁੰਦਾ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ।
ਅੱਖਾਂ ਚੁੰਧਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਇਕ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੇ ਨਿਕੋਡਮਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲਪੇਟ ਵਿਚ ਲੈ
