ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੀਮੁਚੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਅੱਗੇ ਗਾਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ ? ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਅਸੀਂ ਪੱਥਰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਘਣ (ਵੱਡੇ ਹਥੌੜੇ) ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਫੇਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਘਟ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾ ਸਕਦੇ ਸਾਂ । ਪਰ, ਮੇਰੇ ਵੀਰ, ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖ਼ਾਲੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ?"
ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨਿਕੋਡਮਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾ ਖੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਬੜਾ ਸ਼ਾਂਤ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਜੁਆਬ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ-
"ਅਸਲ 'ਚ, ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਣੀ। ਕਿਉਂ ਕਿ ਇਹ ਕੰਧ ਸਿਵਾਇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਣ ਏਨੀ ਹੌਲੀ ਵਿਚਰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਗਤੀਹੀਣ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਨੇ ।
"ਪਰ ਇਕੇਰਾਂ ਇਹ ਕੰਧ ਸਜੀਵ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਆਪਣਾ ਸਖ਼ਤਪੁਣਾ ਗੁਆ ਲਏਗੀ, ਤੇ ਫੇਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਏਦਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿੱਦਾਂ ਹਵਾ 'ਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਾਂ।
"ਘਬਰਾ ਨਾ ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਮਸਤਕ ਦਾ ਬੂਹਾ ਖੋਲ੍ਹ ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਯਾਦ ਕਰ- ਸਮੁੱਚੀ 'ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ' 'ਚ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖ ਸਕੇ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ, ਬਸ ਇਕੇਰਾਂ ਇਸ ਕੰਬਣੀ ਦੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈ, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਪਾ ਲੈ।
"ਹਾਂ ਨਿਕੋਡਮਸ, ਮੈਂ ਸੱਚੀਂ-ਮੁੱਚੀਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਅੱਗੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਮੁੱਚੇ 'ਜੀਵਨ' ਨੂੰ ਸੇਧ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
"ਰੌਸ਼ਨੀ, 'ਜੀਵਨ' ਦੀ ਬੇਨਾਮ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਂਦਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਰਹੱਸਮਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਥਾਨ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਖੇਤਰਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ।
"ਸਮੁੱਚੀ 'ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ' ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ 'ਉਸ' ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਸਿ ਇ ਉਸਦੇ, ਜੋ 'ਉਸ' ਦੀ 'ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਰਿਆਸਤ' 'ਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਉਸ ਖੇਤਰ 'ਚ ਵੀ ਕੋਈ ਕਦੇ ਸਿਵਾਇ 'ਆਨੰਦ-ਮਗਨ ਕੰਬਣੀਆਂ ਦੇ ਬੂਹੇ' ਦੇ ਹੋਰ ਕਿਧਰੋਂ ਦਾਖ਼ਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇਗਾ।
"ਇਥੇ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ 'ਉਸ ਨੂੰ' ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਜਾਣ ਸਕੇਗਾ, ਤੇ ਜੋ ਲੋਕ 'ਉਸ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖੋਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਉਹ 'ਉਸ' ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਣ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਸਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜ਼ਮੀਨ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿਣਗੇ।
“ਪਰ ਉਹ ਨਿਮਰ ਬੰਦੇ, ਜੋ ਉਸ 'ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ' ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਹੋਂਦਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮੋਹ-ਮੁਹੱਬਤ ਨਾਲ ਭਰ ਲੈਂਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਣਗੇ।
ਤੇ 'ਉਹ' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਤੇ ਥੋੜਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖੇਗਾ।
