"ਪਰਮਾਤਮਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਖਰੇਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਉਹ ਇਕ ਨੂਰਾਨੀ ਰੋਬਿਨੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਜੀਵਨ' ਦੇ ਹਰੇਕ ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।"
ਤੇ ਹੁਣ ਹਾਫ਼ਿਜ਼ ਚੀਖ਼ ਉੱਠਿਆ-
"ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਿਆ।"
ਫੇਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਦਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਚੀਖਿਆ-
"ਇਸ ਨਾਸਤਿਕ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਓ। ਇਹ ਇਕ ਜਾਦੂਗਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਆਓ ਇਹਨੂੰ ਇਹਦੀ 'ਪਵਿੱਤਰ ਰੋਸ਼ਨੀ' 'ਚ ਵਾਪਸ ਭੇਜੀਏ। ਇਹਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ 'ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਹਾੜੇ' ਦਾ ਬਥੇਰਾ ਨਾਸ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ! ਆਓ, ਛੇਤੀ ਬੈਠੇ ਹੋਈਏ ਤੇ ਇਹਨੂੰ ਹੁਣੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਚੁੱਪ ਕਰਾ ਦੇਈਏ।"
ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਸਾਰ ਮੈਂ ਬਜ਼ਾਰ 'ਚੋਂ ਭੱਜੀ ਆਈ ਤੇ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾਂ ਦੇ ਲਾਗੇ ਜਾ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ-
"ਅਲਮਿਤਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਕਿ ਤੂੰ ਆਈ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।
"ਮੇਰੀਏ ਭੈਣੇ, ਆਪਣਾ 'ਪਵਿੱਤਰ ਦਰ' ਖੋਲ੍ਹ ਤੇ ਇਸ ਪਲ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਸੋਖ ਲੈ। ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਇਸ ਕੁਆਰੇ ਹੇਠ ਨਵਾ ਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਬਣਾ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ 'ਚ ਇਸ ਪਲ ਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਰੱਖ ਸਕੇਂ।
"ਦਰਅਸਲ, ਏਦਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਤੈਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੇ 'ਜੀਵਨ' ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇਂਗੀ।
"ਹਾਂ, ਇਕੇਰਾਂ ਇਸ ਰੌਸ਼ਨੀ 'ਚ ਰੱਤੀ ਤੂੰ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਗਵਾਹ ਬਣ ਜਾਏਂਗੀ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਉਕਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ 'ਜੀਵਨ' ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ ਲਏਗਾ।
"ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਕੇਰ ਅਲਮਿਤਰਾ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਨਾਂਅ 'ਚ 'ਜੀਵਨ' ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਰੇਕ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਨੀਆਂ ਪੈਣਗੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ।
"ਤੇ ਹੁਣ, ਮੇਰੀਏ ਰੋਸ਼ਨੀਏ ਭੈਣੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ 'ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ'।
"ਮੇਰੇ ਤੱਕ ਆ ਤੇ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਵੈਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਪਲ ਨੂੰ 'ਜਨਮ' ਵਜੋਂ ਵੇਖ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ 'ਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਜਨਮ।
"ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹੋਂਦਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਉਸ 'ਸੰਯੁਕਤ ਹੋਂਦ' ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ 'ਚੋਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਸੱਦਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਪੱਕੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਕੇਰਾਂ ਫੇਰ 'ਉਸ ਦੇ ਮਨ' 'ਚ ਫੇਰਾ ਪਾਵਾਂਗਾ।"
ਅਲਮੁਸਤਫਾ ਅਚਾਨਕ ਅਹਿੱਲ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਡੂੰਘਾ ਤੱਕਦਿਆਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੌਨ ਵਿਚਾਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ। ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਖੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਭ ਡਰ-ਭੈਅ ਮਾਰ ਘੋੜੇ-
