ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਾਂ 'ਚੋਂ ਲੰਘੋ, ਜਿਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ-ਵਡੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਇਐ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋਗੇ ਕਿ ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਹੱਥ ਪਾਈ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹੈ।
ਅਕਸਰ ਤੁਸੀਂ ਖੇੜਾ-ਆਨੰਦ ਮਨਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇਲਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਏਦਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਆਏ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਰੋਸੇ 'ਚ ਲੈ ਕੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਵਾਅਦੇ ਕੀਤੇ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਪੈਸਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਦਰ-ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਕ ਵੀ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫੇਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਦਾਰ ਰਹੇ।
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪ੍ਰਤੀ ਇਕ ਡੂੰਘੀ ਤੇਹ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੌਗਾਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਹਾਏ ਹੋਂਠਾਂ 'ਚ ਬਦਲ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਇਕ ਝਰਨੇ 'ਚ।
ਤੇ ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸਨਮਾਨ ਹੈ ਤੇ ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਇਨਾਮ ਹੈ-
ਕਿ ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਸ ਝਰਨੇ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਹ ਬੁਝਾਉਣ ਆਉਨਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਜੀਵਨ- ਜਲ ਨੂੰ ਹੀ ਤ੍ਰਿਹਾਇਆ ਪਾਉਨਾਂ,
ਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਪੀਨਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦੈ।
ਤੁਹਾਡੇ 'ਚੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਆਕੜਖੋਰ ਸਮਝਦੇ ਨੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੌਗਾਤ ਕਬੂਲਣ 'ਚ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਵੈਸੇ ਵਾਕਈ ਏਨਾ ਆਕੜਬਾਜ਼ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸੌਗਾਤ ਤਾਂ ਕਬੂਲ ਕਰ ਸਕਦਾਂ, ਯ ਮਿਹਨਤਾਨਾ ਜਾਂ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਭਾਵੇਂ......
ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਰਸਭਰੇ ਫਲ ਖਾਧੇ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਜਨ ਛਕਾਂ।
ਮੈਂ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪਰਕਰਮਾ 'ਚ ਸੁੱਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਈਂ-ਚਾਈਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਆਸਰਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸੀ।
ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਕੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸੁਚੇਤਤਾ ਤੇ ਉਚੇਚਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
* ਪ੍ਰੋ. ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਦਾ 'ਮੇਰਾ ਟੁੱਟਾ ਜਿਹਾ ਗੀਤ' ਇਸੇ ਅਗੰਮੀ ਦਾਤ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕਰਦਾ ਮਿਲਦੈ
'ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰ ਮੇਰੇ, ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ।
ਮੇਰੇ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਹੱਥ, ਦਾਤਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਝਨਾਂ ਦੇ ਝਨਾਂ ਪਏ ਵਗਦੇ!!
(ਹਵਾਲਾ-ਪੰਜਾਬੀ ਅਨੁਵਾਦਕ)
