ਇਸ ਸਭ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੰਨਾਂ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਦਾਨੀ ਬਣੇ, ਤੇ ਸਮਝੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਅਕਸਰ ਉਹ ਦਿਆਲਤਾ ਜੋ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ 'ਚ ਤੱਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ਇਕ ਨੇਕੀ ਜਦੋਂ ਖ਼ੁਦ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਕ ਸਰਾਪ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ 'ਚੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਕੱਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ 'ਕੱਲੇਪਣ ਦੇ ਨਸ਼ੇ 'ਚ ਧੁੱਤ ਆਖਿਐ।
ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਐ- 'ਇਹ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਬਿਰਖਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੈ, ਪਰ ਬੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਇਹ 'ਕੱਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਹਿਕਾਰਤ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ।
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਸੁਨਸਾਨ ਦੁਰਾਡੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ।
ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਏਨੀ ਉਚਾਈ ਤੇ ਏਨੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਜਾਏ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾਂ ਸਾਂ ?
ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਏ ਕੋਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਸਕਦੈ ?
ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ 'ਚੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦਾਂ 'ਚ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਫੇਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹਿਐ- 'ਐ ਓਪਰੇ ਬੰਦੇ, ਐ ਅਪਹੁੰਚ-ਉਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਨੈ, ਜਿਥੇ ਇਲ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਨੇ ?
ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨਾ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਹੈ ?
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਲ 'ਚ ਕਿਹੜੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਚਾਹੁੰਨੇਂ ?
ਤੇ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਕਾਲਪਨਿਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੈਂ ? ਆ, ਤੇ ਸਾਡੇ 'ਚੋਂ ਇਕ ਬਣ।
ਹੇਠਾਂ ਆ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਤੇ ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤੇਹ ਬੁਝਾ ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਇਕਾਂਤ 'ਚ ਆਖੀਆਂ ਨੇ।
ਪਰ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਇਕਾਂਤ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੁੱਝ ਜਾਂਦੇ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੀ ਖੇੜੇ-ਆਨੰਦ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਦਾ ਭੇਤ ਜਾਣਨ ਦੀ ਤਾਂਘ ਸੀ ।
ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਹੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਅੰਬਰਾਂ 'ਚ ਵਿਚਰਦੀਆਂ ਨੇ।
ਪਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ,
ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਕਈ ਤੀਰ, ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੀ ਕਮਾਨ 'ਚੋਂ ਛੁੱਟੇ, ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸੀਨ੍ਹੇ ਦੀ ਭਾਲ 'ਚ ਸਨ।
ਤੇ ਉਹ ਜੋ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਰੇਂਗ ਵੀ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਖੰਭ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ 'ਚ ਖੁੱਲ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੋ ਪਰਛਾਵਾਂ
