"ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਬਸੰਤ-ਬਹਾਰ ਦੀ ਰੁੱਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਪਿਘਲ ਕੇ ਨਗਮਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵਟਾ ਲੈਣਗੀਆਂ। ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਫੈਲੇ ਖੇਤਾਂ 'ਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੇ ਤਾਰੇ ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਗਲੋਟੇ ਵੀ ਪਿਘਲ ਕੇ ਸੰਗੀਤਮਈ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵਟਾ ਲੈਣਗੇ। ਜਦੋਂ' ਉਸ 'ਪਰਮ' ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਨੂਰ ਦੂਰ ਦਿਸਹੱਦੇ ਤੋਂ ਉਗਮੇਗਾ, ਤਾਂ ਭਲਾ ਕਿਹੜੀ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਸਮਤਲਤਾ ਤਰਲ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵਟਾ ਲਏਗੀ? ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ 'ਚ ਕੌਣ ਭਲਾ ਮਹਿੰਦੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਦਾਬਹਾਰ ਬਿਰਖਾਂ-ਬੂਟਿਆਂ ਦੀ ਤੇਹ ਬੁਝਾਉਣ ਲਈ ਪਾਤਰਧਾਰੀ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੇਗਾ?

“ਇਹ ਲੰਘਿਆ ਕੱਲ੍ਹ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਤੀਮਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਗਤੀਮਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਕੰਢੇ ਦੇ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸਵੈ-ਹੋਂਦ ਤੋਂ ਸੀ। ਫੇਰ ਪੌਣ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਨੂਰੀ ਪਰਦੇ ਦਾ ਤਾਣਾ-ਬਾਣਾ ਬੁਣ ਦਿੱਤਾ; ਫੇਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਗੁੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਖਰਾਂ ਨੂੰ ਲੋਚਣ ਦੇ ਕਾਬਿਲ ਹੋ ਸਕੇ ਹੋ। ਪਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਚੱਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ ਅਜੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ । ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖੀ ਵਿਰਸੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹ (ਸਮੁੰਦਰ) ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਮਮਤਾ ਦਾ ਹੱਕ ਜਤਾਏਗਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖੇਗਾ।

“ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਮਾਰੂਥਲਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੀਤ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋਗੇ । ਤੇ ਬੇਸ਼ੱਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਤਾਂਘ ਵਿਚ ਹੋ, ਪਰ ਉਹ ਤਾਂਘ ਯਕੀਨਨ ਉਸ (ਸਮੁੰਦਰ) ਦੀ ਅਥਾਹ ਤੇ ਲੈਅਬੱਧ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹੀ ਹੈ।

"ਤੇ ਇਹ (ਸਮੁੰਦਰ) ਹੋਰ ਕਿਥੇ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ? ਸਿਵਾਇ ਬਿਰਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ 'ਚ ਤੇ ਲਤਾ-ਕੁੰਜ 'ਚ, ਜਦੋਂ ਵਰਖਾ ਪਹਾੜੀਆਂ ਉਤਲੀਆਂ ਘਾਹ-ਪੱਤੀਆਂ 'ਚ ਨ੍ਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬਰਫ਼ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ, ਇਕ ਅਸੀਸ ਤੇ ਇਕ ਰੱਬੀ ਰਹਿਮਤ। ਜਾਂ ਫੇਰ ਘਾਟੀ 'ਚ-ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਇੱਜੜ ਨੂੰ ਹੱਕ ਕੇ ਦਰਿਆ ਤੱਕ ਲਿਜਾਂਦੇ ਹੋ ਤੁਹਾਡੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ- ਜਿਥੇ ਚਾਂਦੀ-ਰੰਗੇ ਨਦੀ-ਨਾਲੇ ਹਰਿਆਲੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾ ਮਿਲਦੇ ਨੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਗ਼ਾਂ 'ਚ ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਵੇਲੇ ਦੇ ਤ੍ਰੇਲ-ਤੁਪਕੇ ਸੁਰਗੀ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੂਪਮਾਨ ਕਰਦੇ ਨੇ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਚਰਾਗਾਹਾਂ 'ਚ-ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਧੁੰਧੂਕਾਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਧੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਕੱਜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ;