ਆ ਡਿੱਗੀਆਂ । ਕਰਮੋ ਨੇ ਆਹ ਦੇਖਿਆ ਨਾ ਤਾਹ । ਤਾਹਨਾ ਮਾਰ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਿਹਾ : ਆਪਣੇ ਘਰ ਤਾਂ ਸੰਤਾਨ ਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ ਸੂ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਵੀ ਉਜਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਬੜੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀ ਵਾਰਤਾ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਜਾ ਸੁਣਾਈ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਤਨਾ ਹੀ ਕਿਹਾ: 'ਸੰਗਤਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋਰ ਦਿਲ ਲਗਾ ਕੇ ਕਰੋ ।

ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਨੂੰ ਔਲਾਦ ਦੀ ਚਾਹ ਸੀ । ਪਰ ਮੂੰਹੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਖਦੀ । ਇਕ ਵਾਰ ਇਕ ਸਿੱਖ ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਲਈ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ । ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਿਆਂ ਵਲ ਤੱਕਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਰ ਸਿੱਖ ਦੀ ਬਾਰ ਬਾਰ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ ਬਸਤਰ ਗ੍ਰਹਿ ਵਿਖੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿਤੇ। ਜਦ ਜੇਠਾਣੀ ਬੀਬੀ ਕਰਮੋ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ ਦੇਖੇ ਤਾਂ ਲੋਹ ਲਾਖਾ ਹੋ ਗਈ। ਪਤੀ ਪ੍ਰਿਥੀ ਚੰਦ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਿਥੀ ਚੰਦ ਨੇ ਅਗੋਂ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸਭ ਵਸਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਹੀ ਹਨ। ਕਰਮੋ ਇਹ ਸੁਣ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ । ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਦੇ ਕੰਨ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਪੁੱਜੀਆਂ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ । ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਅਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਐਸੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ ਕੋਈ ਦੇਖ ਹੱਸੋ ਨਾ । ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ : ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ, ਜੋ ਬੀੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰੋ । ਉਹ ਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਮਾਤਾ ਜੀ ਰੱਥ ਵਿਚ ਬੈਠ, ਸੇਵਕ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਕੋਲ ਚੱਲ ਪਈ। ਗੰਗਾ ਜੀ ਕਾਫ਼ੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਸਨ । ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਧੂੜ ਉਡਦੀ ਦੇਖ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਨੇ ਪੁਛਿਆ: ਇਹ ਕੌਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦੱਸਿਆ ਗੁਰੂ ਕੇ ਮਹਲ ।

ਜਦ ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਦਸਿਆ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਲੱਗਾ ਹੈ । ਮੈਂ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਦਾ ਨਿਮਾਣਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ । ਗੁਰੂ ਆਪ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ । ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਗੇ ਦੀਵਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਹੋਰ ਭਾਜੜ ਰੂਪ ਬਣਾ ਕੇ ਇਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਸੀ । ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਣ ਨਾਲ ਅਰਾਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਪਸ਼ੂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਭਾਜੜ ਪੈ ਗਈ ਹੈ।  

ਭਾਜੜ ਰੂਪ ਬਨਾਇਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ।'