ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਜਦ ਆ ਕੇ ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਵਾਰਤਾ ਦੱਸੀ ਤਾਂ ਆਪ ਨੇ ਸਮਝਾਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: ਕਦੇ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਪਾਸ ਦਿਖਾਵੇ ਦਾ ਪਾਜ ਧਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ।
ਸੰਤਨਿ ਪੈ ਨਹੀਂ ਜਾਈਏ ।
ਕਛੂ ਡਿੰਭ ਨਿਜ ਧਾਰ ।
ਸੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀਏ ! ਜੇ ਹੱਥੀਂ ਪਰਸ਼ਾਦੇ ਪਕਾ ਨਿਮਰਤਾ ਸਹਿਤ ਜਾਈਏ ।
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਆਪੂੰ ਅੰਨ ਪੀਸ ਕੇ, ਮਿੱਸੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਪਕਾ ਕੇ, ਲੱਸੀ ਰਿੜਕ ਕੇ, ਰੋਟੀਆਂ ਉਤੇ ਪਿਆਜ਼ ਧਰ ਕੇ ਪੈਦਲ ਹੀ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਪਾਸ ਲੈ ਗਏ । ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਦਾ ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਛਕਣ ਦਾ ਹੀ ਵੇਲਾ ਸੀ । ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਛੰਨਾ ਲੁਹਾਇਆ। ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਤਾ ਜੀ ਅੱਜ ਕਿੱਡੀ ਦਇਆ ਕੀਤੀ ਜੇ । ਭੋਜਨ ਲੈ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਪੁੱਜੇ ਹੋ । ਬੜੇ ਚਾਅ ਨਾਲ ਛਕਣ ਲਗੇ । ਪਿਆਜ਼ ਤੋੜਨ ਲੱਗਿਆਂ ਪਿਆਜ਼ ਨੂੰ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਭੰਨਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਰਕਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਭੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਬਲੀ ਜੋਧਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਰੱਖਿਅਕ ਪੁੱਤਰ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਬਖ਼ਸ਼ੇਗਾ ।
ਤੁਮਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਪ੍ਰਗਟੇਗਾ ਜੋਧਾ।
ਜਾਂ ਕਾ ਬਲ ਬੁਧ ਕਿੰਨੂ ਨ ਸੋਧਾ ।
ਮਾਤਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ । ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ । ਐਸਾ ਜੋਧਾ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟਿਆ ਕਿ ਇਸ ਮੁਗ਼ਲ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੂੰ ਭਾਜੜਾਂ ਪਾਈਆਂ । ਮੁਗ਼ਲ ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼, ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ ਵਿਰੁਧ ਲੜਨ ਲਈ ਪੀਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮੀਰੀ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਪਹਿਨੀ ਤੇ ਚਲਾਈ।
ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਸੰਮਤ 1652 (1595 ਸੰਨ) ਨੂੰ ਹਾੜ ਦੀ ਦੂਜੀ, ਦਿਨ ਐਤਵਾਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਕੀ ਵਡਾਲੀ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਿਆ । ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਪਈ । ਪਰ ਪ੍ਰਿਥੀ ਚੰਦ ਬਹੁਤ ਸੜਿਆ । ਵਿਉਂਤਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲਗਾ। ਬਾਲ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਬਣਾਉਣ ਲਗਾ । ਪ੍ਰਿਥੀ ਚੰਦ ਦੀ ਈਰਖਾ ਕਾਰਨ ਹੀ ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ
