ਜੀ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਵਡਾਲੀ ਦਾ ਪਿੰਡ ਚੁਣਿਆ ਸੀ । ਵਡਾਲੀ ਦੇ ਚੌਧਰੀ ਹੇਮੇ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਸੰਭਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਆਪਣੇ ਜ਼ਿੰਮੇ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਮਾਤਾ ਜੀ, ਗੁਰੂ ਆਗਿਆ ਜਦ ਤਕ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਬਾਲਕ ਨਾਲ ਵਡਾਲੀ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹੇ ।

ਪਰ ਪ੍ਰਿਥੀ ਚੰਦ ਨੇ ਨਵ-ਜਨਮੇ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਮੁਕਾਉਣ ਦੀਆਂ ਸਾਜ਼ਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਅਮਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤਾ । ਇਕ ਦਾਈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਫਤੋ ਸੀ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਰਕਮ ਦੇ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਬਣਾਇਆ । ਉਸ ਪੂਤਨਾ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਥਣਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਲਿਆ ਕਿ ਜਦ ਬਾਲਕ ਦੁੱਧ ਚੁੰਘੇਗਾ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਜ਼ਹਿਰ ਲਗਣ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਜਾਏਗਾ । ਉਸ ਲੱਖ ਯਤਨ ਕੀਤੇ ਪਰ ਬਾਲ-ਗੁਰੂ ਬਣ ਮੂੰਹ ਹੀ ਨਾ ਪਾਵੇ । ਉੱਚੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਜਦ ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਬਾਹਰ ਆਏ ਤਾਂ ਪੁੱਛ ਬੈਠੇ ਕਿ ਇਤਨਾ ਕਿਉਂ ਬਾਲ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਪਰ ਜ਼ਹਿਰ ਇਤਨਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਫਤੋ ਥਾਂ ਤੇ ਹੀ ਗਿਰ ਪਈ । ਮੂੰਹੋਂ ਝੱਗ ਨਿਕਲੀ ਪਰ ਮਰਦੇ ਇਹ ਦੱਸ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਪੈਸੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਪ੍ਰਿਥੀ ਚੰਦ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕੋਈ ਗਿਲਾ ਸ਼ਿਕਵਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਸਗੋਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੱਥ ਦੇ ਰਖਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਪ੍ਰਿਥੀ ਚੰਦ ਨੇ ਪੁੱਠਾ ਰਾਹ ਅਪਣਾਈ ਰਖਿਆ । ਹਸਦ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਇਤਨਾ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਸਪੇਰੇ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪਿੜ ਬੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਜਦ ਬਾਲ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਤਮਾਸ਼ਾ ਦੇਖਣ ਆਏ ਤਾਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਉਡਨਾ ਸੱਪ ਉਸ ਵਲ ਸੇਧ ਲਗਾ ਛੱਡੇ। ਉਸ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਸਪੇਰੇ ਦੀ ਬੀਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਤੇ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਬਾਹਰ ਆਏ । ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਉਡਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਤਾ । ਬਾਲ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਲ ਵੱਧਦੇ ਸੱਪ ਦੀ ਗਿੱਚੀ ਇਤਨੀ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਵਿਚ ਭੀਚੀ ਕਿ ਸੱਪ ਵਿਸ ਘੋਲਦਾ ਦਮ ਤੋੜ ਗਿਆ। ਸਭ ਜਾਣ ਗਏ ਕਿ 'ਬਾਲ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪੁਰਸ਼ ਹੈ ਭਾਰੀ ।'

ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕਿ ਉਥੇ ਰਖਿਆ ਦਾ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਤੇ ਬਾਲ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਹੀ ਲੈ ਆਂਦਾ । ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਦਾ ਇੰਨਾ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸ਼ੀਲ ਸੁਭਾਅ ਸੀ ਕਿ ਫਿਰ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜੇਠ ਪ੍ਰਿਥੀ ਚੰਦ ਦੇ ਘਰ ਗਏ । ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤਾਏ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ । ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਵੀ ਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰ ਕਿਤਨਾ ਵੈਰ ਰੱਖੀ