ਲੋਕੀਂ ਕਿਉਂ ਗੁਰੂ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਧਾਰਦੇ ਹਨ । ਤਖ਼ਤ ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਸਾਰ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਤੇ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖ਼ੁਸਰੋ ਨੂੰ ਲੰਗਰ ਕਿਉਂ ਛਕਾਇਆ ਹੈ । ਅਸੀਸ ਕਿਉਂ ਦਿਤੀ ਹੈ । ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿਤਾ ਕਿ ਤਸੀਹੇ ਦੇ ਕੇ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰ ਦਿਤਾ ਜਾਏ । ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸੰਗਤ, ਪੰਗਤ, ਪੰਥ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਤੇ ਅਕੀਦਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ਹਾਦਤ ਅਪਣਾਈ ਪਰ ਸੀ ਨ ਉਚਰੀ । ਕਿਹੜਾ ਤਸੀਹਾ ਹੈ ਜੋ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ । ਤੱਤੀ ਤਵੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ । ਤੱਤੀ ਰੇਤ ਸਿਰ ਤੇ ਪਾਈ । ਫਿਰ ਉਬਲਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਉਬਾਲਿਆ ਤੇ ਇੰਤਹਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੀਤੀ ਜਦ ਬੰਨ੍ਹ ਦਰਿਆ ਰਾਵੀ ਵਿਚ ਰੋੜ੍ਹ ਦਿਤਾ ਗਿਆ । ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਮਾਤਾ ਜੀ ਅਡੋਲ ਰਹੇ। ਧੀਰਜ ਦਾ ਪੱਲਾ ਨਾ ਛਡਿਆ । ਸਗੋਂ ਸਭ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਭਾਣੇ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਸਵਾਦ ਹੀ ਹੋਰ ਹੈ । ਰਤਾ ਭਰ ਸ਼ੋਕ ਨ ਕਰੋ । ਇਕੱਠਿਆਂ ਹੋ ਕੇ ਬਾਣੀ ਸੁਣੋ । ਬਾਣੀ ਸੁਣਦਿਆਂ ਐਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਵਗੀ ਕਿ ਜ਼ੁਲਮੀ ਰਾਜ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈਣ ਲਈ ਇਰਾਦੇ ਪੱਕੇ ਹੋਣਗੇ । ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁਕਮ ਸੀ :
ਸ੍ਰੀ ਗੰਗਾ ਸ਼ੁਭ ਮਤਿ ਮਹਿ ਸਯਾਨੀ।
ਕਰਹੁ ਨ ਸ਼ੋਕ, ਸੁਣਾਵਹੁ ਬਾਨੀ ।
ਜਰਾ ਗੁਰ ਕੀ ਆਗਯਾ ਜਿਮ ਹੋਇ।
ਕੈਸੇ ਕਰਹਿ ਉਲੰਘਨਿ ਸੋਇ ।
ਫਿਰ ਜਦ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਗਵਾਲੀਅਰ ਵਿਖੇ ਬੰਦੀ ਪਾਏ ਗਏ ਤਾਂ ਵੀ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਗੁਰੂ ਤਾਂ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਹਨ। ਰੋਜ਼ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਆ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਿਆਂ, ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਜੁੜਿਆਂ ਉਹ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋ ਆਉਣਗੇ ।
ਕਰਹੁ ਅਰਾਧਨਿ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ।
ਜਾਗਤ ਜੋਤ ਗੁਰ ਕੀ ਅੰਦਰ ।
ਬਿਨਤੀ ਤਨੀ ਜੋਤ ਗੁਰ ਜ਼ਾਹਰ ।
ਕੁਸਲ ਕਰਹੁ ਸਭਿ ਘਰ ਅਰ ਬਾਹਰਿ ।
ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਆਪੂੰ ਨਿਭਾਂਦੇ ਰਹੇ । ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਵੀ ਆਪ ਵਰਤਾਂਦੇ । ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਸੰਗਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਪਰ ਮਜਾਲ ਕੀ ਕਿ ਕੋਈ ਮਾਯੂਸ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਜਾਏ।
