ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਇਸ ਲਈ ਇਕੱਠ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਖਿਮਾ ਮੰਗੋ । ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਵਿਗੜੀ ।

ਗੱਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਈ ਕਿ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਇਹ ਸਲਾਹ ਵੀ ਦਿਤੀ ਕਿ ਕੰਵਰ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਹੁਣ ਵੱਖਰੀ ਜਾਗੀਰ ਦਿਓ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੜੀ ਦਲੇਰੀ ਦਿਖਾਈ ਹੈ । ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਕਹਿ ਦਿਤਾ ਜਿੰਨਾ ਇਲਾਕਾ ਨਾਨੀ (ਸਦਾ ਕੌਰ) ਦੇਵੇ ਉਤਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ । ਅੱਗੋਂ ਰਾਣੀ ਸਦਾ ਕੌਰ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿਤਾ ਕਿ ਸਾਰੀ ਉਸੇ ਦੀ ਹੈ, ਮਰਨ ਪਿਛੋਂ ਉਸੇ ਹੀ ਸਾਂਭਣੀ ਹੈ । ਬੱਸ ਐਸੀ ਗੱਲ ਚੁਭੀ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਇਲਾਕਾ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਕੇ, ਹੀ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਹਾਸੇ ਦਾ ਮੜਾਸਾ ਬਣ ਗਿਆ । ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਣੀ ਸਦਾ ਕੌਰ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਵ ਨਿਭਾ ਗਈ।

ਇਸ ਵੀਰੰਗਨਾ ਦਾ ਜਨਮ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਦੇ ਸਾਲ ਸੰਨ 1762 ਨੂੰ ਸਰਦਾਰ ਦਸੌਂਧਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਉਸ ਦਾ ਅਨੰਦ-ਕਾਰਜ ਕਨ੍ਹਈਆ ਮਿਸਲ ਦੇ ਜਥੇਦਾਰ ਸਰਦਾਰ ਜੈ ਸਿੰਘ ਕਨ੍ਹਈਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਰਦਾਰ ਗੁਰਬਖ਼ਸ਼ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਮਿਸਲ ਬਹਾਦਰੀ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ । ਦਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਕ ਸਮੇਂ ਇਸੇ ਮਿਸਲ ਦੇ ਇਕ ਉੱਘੇ ਸਰਦਾਰ ਭਾਈ ਹਕੀਕਤ ਸਿੰਘ ਕਨ੍ਹਈਆ ਬਾਹਰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨ ਅਰਾਮ ਪਏ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਬੱਦਲ ਗੱਜਿਆ ਤਾਂ ਹਕੀਕਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੋਨਾਲੀ ਬੰਦੂਕ ਅਸਮਾਨ ਵਲ ਕਰ ਕੇ ਫ਼ਾਇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ । ਗੋਲੀ ਚੱਲਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਜਦ ਸਾਥੀ ਸਿਪਾਹੀ ਪਾਸ ਆ ਗਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇਹ ਫ਼ਾਇਰ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਕਿਹਾ : ਬੱਦਲ ਗਰਜਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤਾਂ ਦੇਣਾ ਸੀ।

ਸਦਾ ਕੌਰ ਨੇ ਉਸ ਪਿਰਤ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ। ਅਤਿ ਭੀੜਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਨਾ ਡੋਲੀ । ਇਸ ਮਿਸਲ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ । ਸਦਾ ਕੌਰ ਦਾ ਅਕਾਲ ਚਲਾਣਾ ਸੰਨ 1832 ਨੂੰ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ।