ਹੋ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਹਮ ਕਿਸੀ ਕੇ ਅਪਨੇ ਦਰ ਸੇ ਖਾਲੀ ਹਾਥ ਨਹੀਂ ਭੇਜਤੇ। ਕੁਛ ਨਾ ਕੁਛ ਦੇ ਕਰ ਹੀ ਭੇਜਤੇ ਹੈ।"

"ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਣ ਤੇ ਮੂੰਹ ਮਾਰਨ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗ੍ਰਹਿਸਥੀ ਵਸਾ ਲੈਣੀ ਸੀ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਇਕ ਠਹਿਰ ਤਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ।" ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੌਤ ਰੱਖਿਆ।

"ਛੋੜੋ ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਯੇ ਮਨ ਕਾ ਘੋੜਾ ਹੈ ਨਾ, ਏਕ ਜਰੀ ਬੰਧ ਕਰ ਟਿਕਨੇ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਅਬ ਇਸੇ ਘੁਮ-ਫਿਰ ਕਰ ਘਾਸ ਚਰਨੇ ਕੀ ਆਦਤ ਪੜ ਗਈ ਹੈ। ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਕਿਸਮ ਕੀ ਘਾਸ। ਅਬ ਤੋਂ ਐਸੇ ਹੀ ਚਲੇਗਾ-ਜਬ ਤੱਕ ਚਲੇਗਾ।" ਕਥਾਵਾਚਕ ਪੂਰੀ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਨੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

"ਚੰਗਾ ਤੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕਿੰਨੀਆਂ ਕੁ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ?"

"ਕੋਈ ਹਿਸਾਬ ਨਹੀਂ। ਕਭੀ ਗਿਣਤੀ ਰੱਖੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਹਜ਼ਾਰੇ ਹੀ। ਆਪਨਾ ਤੇ ਸੀਧਾ ਸਾ ਫਾਰਮੂਲਾ ਹੈ 'ਫੱਕ ਐਂਡ ਫਾਰਗੇਟ ।" ਹਮ ਕਿਸੀ ਏਕ ਸੋ ਬੰਧ ਕਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਤ।" ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੌਂਅ ਵਿਚ ਬਲਦਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

"ਅੱਛਾ ਤੋਂ ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਅਭੀ ਤੇ ਆਪ ਕੀ ਸ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ ਹੂਈ ਨਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੁਛ ਗੁਰ ਸਿਖਾਤਾ ਹੂੰ। ਇਨ ਪੇ ਅਮਲ ਕਰਗੇ ਨਾ ਤੇ ਔਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸ ਮੈਂ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਖੂੰਟੇ ਕੇ ਛੇੜ ਕਰ ਜਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਤੀ। ਹਜ਼ਾਰੇ ਪਰ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਆ ਮੋਬਣ ਹੈ। ਹਮ ਕਿਸੀ ਕੋ ਬਤਾਤੇ ਨਹੀਂ। ਅਬ ਆਪ ਸੇ ਕੋਈ ਪਰਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੋਂ ਬਤਾਏ ਦੇਤੇ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਉਸ ਕਥਾਵਾਚਕ ਨੇ "ਐਕਸ਼ਨ" ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਗੁਰ ਸਮਝਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹਮਨੇ ਜਿਸ ਪਰ ਭੀ ਏਕ ਬਾਰ ਯੇ ਮੈਂਥਡ ਅਪਲਾਈ ਕੀਆ ਨਾ, ਵੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਹਮਾਰੇ ਪਾਸ ਆਇਆ। ਇਸੇ ਯਾਦ ਰਖਨਾ। ਹਮਨੇ ਤੋਂ ਦੋ ਏਕ ਦਿਨ ਮੇਂ ਚਲੇ ਜਾਨਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਂ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋ ਯਾ ਨਾ ਹੈ।"

“ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬਿਮਾਰੀ ਲੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ। ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਤਾਂ ਏਡਜ਼ ਬਹੁਤ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।" ਮੈਂ ਕਥਾਵਾਚਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਇਸ ਪਾਸੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

"ਅਰੇ ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਹਮ ਕੋਈ ਕੱਚੀ ਗਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਖੇਲੇ ਹੈਂ। ਸਭੀ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰਕੇ ਰਖਤੇ ਹੈਂ। ਪੂਰੇ ਸੇਫਟੀ ਮੇਜਰਮੈਂਟ ਕੇ ਸਾਥ ਕੋਰਸ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਆਨੇ ਵਾਲੇ ਸੇ ਭੀ ਪੂਰੀ ਪੂਛ ਪੜਤਾਲ ਕਰ ਲੇਤੇ ਹੈਂ। ਅਪਨਾ ਤੋਂ ਇਰਾਦਾ ਥਾ ਕਿ ਆਪਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਮੇਂ ਪੱਕਾ ਮੈਂਬਰ ਬਨਣੇ ਵਾਲੇ ਕੇ ਸਭੀ ਟੈਸਟ ਕੀਏ ਜਾਏਂ, ਫਿਰ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਮੇਂ ਘੁਸਨੇ ਦੀਆ ਜਾਏ। ਸੁਨਾ ਹੈ ਓਸ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ ਰਖਾ ਹੈ। ਅਪਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਮੇਂ। ਸੰਭੋਗ ਸੇ ਸਮਾਧੀ ਵਾਲਾ ਓਸ਼ੋ। ਉਸ ਨੇ ਭੀ ਪੂਰੀ ਐਸ਼ ਲੂਟੀ ਹੈ ਦੇਸ਼ ਵਿਦੇਸ਼ ਮੇਂ। ਪਰ ਏਕ ਬਾਤ ਹੈ। ਵੇ ਹੈ ਬਹੁਤ ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਟ!"