ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਆਤਮਾ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ?" ਮੈਂ ਕਥਾਵਾਚਕ ਦੇ ਮੂਡ ਦਾ ਲਾਭ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਗਰਜ਼ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਅਬ ਕਿਆ ਬਤਾਊਂ ਮਾਸਟਰ ਜੀ। ਯੇ ਸਾਲੀ ਅਪਨੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਕਿਸੀ ਵਿਗਿਆਪਨ ਯਾ ਐਡ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪੜਤੀ। ਬਾਬਾ ਬਹੁਤ ਕਰਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਪਹੁੰਚਾ ਹੂਆ ਹੈ। ਝੋਲੀ ਭਰ ਦੇਤਾ ਹੈ। ਸਰੀਰਕ ਰੋਗ ਦੂਰ ਭਗਾ ਦੇਤਾ ਹੈ। ਮਾਨਸਿਕ ਕਸ਼ਟ ਹਰ ਲੇਤਾ ਹੈ। ਹਾਥ ਵੇਰਤੋਂ ਹੀ ਨੌ-ਬਰ-ਨੌ ਕਰ ਦੇਤਾ ਹੈ। ਯੇ ਸਭ ਖੇਡ ਹੈ। ਜੇ ਏਕ ਦੂਸਰੇ ਕੇ ਬਤਾਏ ਜਾਤੇ ਹੈ। ਸਮਝਨੇ ਵਾਲਾ ਝਟ ਸੇ ਸਮਝ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਜ਼ਰੂਰਤਮੰਦ ਖ਼ੁਦ-ਬ-ਖ਼ੁਦ ਪਹੁੰਚ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਆਪਨੀ ਸਮੱਸਿਆ ਕਾ ਸਮਾਧਾਨ ਕਰਾਨੇ।"

"ਉਹੀ ਤਾਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਥੇ ਵੀ ਆਇਆ ਕੋਈ ਆਪਣਾ 'ਸਮਾਧਾਨ' ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਕੇ ਨਹੀਂ।" ਮੈਂ ਕਥਾਵਾਚਕ ਨੂੰ ਮੁੜ ਧਿਆਨ ਦਿਵਾਇਆ।

"ਅਬ ਆਪਸੇ ਕਿਹਾ ਛਿਪਾਨਾ। ਆਪ ਤੇ ਹਮਾਰੇ ਰਾਜਦਾਰ ਹੋ ਗਏ ਹੈ। ਕਿਆ ਬਤਾਉਂ ਮਾਸਟਰ ਜੀ। ਕਮਾਲ ਕਾ ਮਾਲ ਹੈ ਇਸ ਗਾਂਵ ਮੇਂ। ਉਸੀ ਨੇ ਤੋਂ ਹਮੇਂ ਬਾਂਧ ਰਖਾ ਹੈ ਯਹਾਂ। ਵਰਨਾ ਹਮਨੇ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਕੇ ਦੂਸਰੇ ਦਿਨ ਹੀ ਚਲੇ ਜਾਨਾ ਬਾ। ਵੇਂ ਪੀਛਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਛੇੜ ਰਹੇ। ਕਹਿਤੇ ਹੈ ਯਾ ਤੋ ਯਹਾਂ ਕੁਝ ਦਿਨ ਰੁਕੇ ਯਾ ਫਿਰ ਹਮੇਂ ਭੀ ਸਾਥ ਲੇ ਚਲੇ। ਹਮਾਰੀ ਨੇਚਰ ਹੀ ਕੁਛ ਐਸੀ ਹੈ। ਦੂਸਰੇ ਕਾ ਤੜਪਨਾ ਹਮਸੇ ਦੇਖਾ ਨਹੀਂ ਜਾਤਾ। ਅਪਨਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਿਗਾੜ ਲੀਆ ਹੈ ਉਨ ਕੀ ਖ਼ਾਤਿਰ। ਹਮ ਤੋਂ ਆਏ ਹੀ ਹੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਮੇਂ ਸਭੀ ਕਾ ਭਲਾ ਕਰਨੇ।" ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਨਿਰਲੱਜਤਾ ਨਾਲ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ।

"ਕੌਣ ਹੈ? ਕੌਣ ਹੈ? ਜ਼ਰਾ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਨਾ।"

"ਛੋੜੋ ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਆਪ ਨੇ ਕਿਆ ਲੋਨਾ ਦੋਨਾ ਹੈ ਇਸ ਕਾਮ ਸੇ। ਦੇਖੋ ਨਾ ਆਪ ਕੇ ਰਹਿਤੇ ਹੂਏ ਅਬ ਹਮੇਂ ਕਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਪੜ ਰਹਾ ਹੈ। ਅਬ ਜਾਨ ਕਰ ਕਿਆ ਕਰੋਗੇ। ਆਪਕ ਪਤਾ ਲਗ ਜਾਏਗਾ ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਾਦ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਫ਼ਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, "ਛਲੇ ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਕਿਆ ਰੱਖਾ ਹੈ ਇਸ ਮਾਸਟਰੀ ਮੁਸਟਰੀ ਮੇਂ, ਚਲੋ ਮੇਰੇ ਸਾਥ। ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਮੇਂ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾ ਐਸ਼-ਆਰਾਮ, ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੇ ਮਜ਼ੇ ਲੂਟੇ। ਯੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ। ਲੱਗ ਪੈਰ ਭੀ ਛੂਤੇ ਹੈਂ। ਪੈਸਾ ਭੀ ਚੜਾਤੇ ਹੈਂ। ਸਭੀ ਕੁਝ ਲੁਟਾਤੇ ਹੈਂ। ਆਪ ਕੀ ਹਿੰਮਤ ਚਾਹੀਏ ਲੂਟਨੇ ਕੀ।" ਕਥਾਵਾਚਕ ਮੈਨੂੰ ਲਾਲਚ ਦੇ ਕੇ ਉਕਸਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਕਥਾਵਾਚਕ ਦੀਆਂ ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਾ। ਰਾਤ ਦਾ ਤੀਸਰਾ ਪਹਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

"ਚਲੀਏ ਆਪ ਭੀ ਆਰਾਮ ਕੀਜੀਏ। ਕਾਫ਼ੀ ਟਾਈਮ ਲੇ ਲੀਆ ਆਪਕਾ। ਸੁਬਹ ਡਿਊਟੀ ਪਰ ਭੀ ਜਾਨਾ ਹੋਗਾ। ਅਪਨਾ ਕਿਆ ਹੈ।" ਕਹਿੰਦਾ