ਹੋਇਆ ਉਹ ਚੁਬਾਰੇ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਉੱਤਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਕਥਾਵਾਚਕ ਦਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਉਠਿਆ ਸੀ। ਅਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਸੱਚ ਬੋਲ ਕੇ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਝੂਠ। ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਪਤਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਸੋਚਿਆ ਅਜੇ ਇਕ ਦੇ ਦਿਨ ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ। ਮੈਂ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਨੀਂਦ ਦੇ ਆਗੇਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਰਾਤੀਂ ਦੇਰ ਨਾਲ ਸੌਣ ਕਾਰਨ, ਦੂਸਰੇ ਦਿਨ ਅੱਖ ਦੇਰ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਜਾਗਣ ਤੱਕ, ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਇਕ ਗੱਲ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਕਥਾਵਾਚਕ ਪਿੰਡ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇਕ ਚੰਗੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵੀ ਗਾਇਬ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੰਗਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਮਗਰੋਂ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਉਸ ਕਥਾਵਾਚਕ 'ਤੇ ਕੁਝ ਜਿਆਦਾ ਹੀ ਮਿਹਰਬਾਨ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾਵਾਨ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 'ਕਥਾਵਾਚਕ' ਦੇ ਚਰਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪੁਆਏ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਥਾਵਾਚਕ ਉਸ ਰਾਤ ਮੈਨੂੰ ਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਬਹੁ-ਟਿਕਾਣਾ ਲੈਣ ਦੀ ਮੇਰੀ ਹਸਰਤ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ।