ਸੌਂਦਿਆਂ ਬੜਾ ਈ ਡਰ ਲਗਦਾ ਹਾਂ। ਲੋਕੀਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਪਿਪਲੇ 'ਤੇ ਭੂਤ ਰੋਂਦਾ। ਉਹ ਸੁੱਤਿਆਂ ਪਿਆ ਧੋਣ ਮਰੋੜੀ ਸੁਟਦਾ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੱਲਾ ਸੌਣ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾ। ਪਰ ਤੁਸਾਂ ਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੋਲਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੀਕੇ ਮੇਰਾ ਹੌਸਲਾ ਬੰਧੀ ਗਿਆ ਤੁਸਾਂ ਜੇ ਮੇਰੇ ਮਨ 'ਚੋਂ ਇਹ ਵਹਿਮ ਕੱਢੀ ਦਿੱਤਾ।"

ਮੈਂ ਵੀ ਦੋ ਰਾਤਾਂ ਕੁੱਕੂ ਪਾਸ ਉਸ ਪਿੱਪਲ ਹੇਠ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਬਾ ਠੁਕਠੁਕੀਏ ਵਾਂਗ ਬੰਸਰੀ ਵਜਾਉਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਸੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੁਕਾਨਦਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਸਮੇਟ ਕੇ ਉਹ ਬੰਸਰੀ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਪਹਾੜੀ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਛੇੜ ਦਿੰਦਾ। ਬੰਸਰੀ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਸੰਗੀਤ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਘਾਟੀ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਜਾਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਕੁੱਕੂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਾਬੇ ਠੁਕਨੁਕੀਏ ਨੇ ਵੀ ਚੁਬਾਰੇ ਹੇਠਾਂ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਾਇਆ। ਰਾਤ ਦੇ ਸੰਨਾਟੇ ਵਿਚ ਚੁਬਾਰੇ 'ਤੇ ਲੇਟਿਆਂ, ਇਸ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਟੀਸੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਬੰਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸਵਰਗ ਜਿਹਾ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ। ਮਨ ਦੇ ਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇੜ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਕਾਲਜ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਭੁੱਲੀਆਂ ਵਿਸਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਤਾਜ਼ਾ ਹੈ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ ਇਕ ਰਾਤੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਟਾਰਚ ਲੈ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਪੁਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ ਇਸ ਧੁਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਇਸੇ ਤਿਰਾਹੇ 'ਤੇ ਪੁੱਜ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬੰਸਰੀ ਦੀ ਤਾਲ 'ਤੇ ਮੁਗਧ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸ ਪੁੱਜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਹੱਟੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿੱਪਲ ਹੇਠ ਵਿਛਾਏ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੁੱਕੂ ਬੰਸਰੀ ਵਜਾਉਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸੀ।

“ਕੁੱਕੂ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਚੰਗੀ ਬੰਸਰੀ ਵਜਾਉਣੀ ਕਿੱਥੋਂ ਸਿੱਖੀ ?" ਮੇਰੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬੜੇ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਸਿਖਾਣੀ ਕੁਣੀ ਐ ਮਿਨੂੰ। ਮੈਂ ਕੁਤੇ ਆਈ ਜਾਈ ਨੀ ਸਕਦਾ। ਬਸ ਈਆਂ ਈ ਭਾਪੇ (ਪਿਤਾ) ਨੂੰ ਗਲਾਈ ਕੇ, ਕਮਾਹੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਮੇਲੇ 'ਚ ਮੰਗਾਈ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਬੰਸਰੀ, ਫਿਰੀ ਪੁਠੀਆਂ-ਸਿੱਧੀਆਂ ਫੂਕਾ ਮਾਰਦਾ ਰੋਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਾਜਦਾਰ ਪਾਸੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਨੀ ਮਿਨੂੰ ਬੰਸਰੀ ਤੇ ਸੁਰਾਖਾਂ ਤੇ ਉਂਗਲਾ ਰੱਖਣ ਤੇ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਜਾਚ ਦੱਸੀ ਹੀ। ਬਸ ਫਿਰੀ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਮਾੜੀ ਮੋਟੀ ਤਰਜ਼ ਕੱਢਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ ਦਿੱਤੀ ਹੀ। ਉਆ ਮੈਨੂੰ ਨੀ ਪਤਾ, ਇਹ ਕੀਆਂ ਬਜਦੀ ਐ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕੀਂ ਗਲਾਂਦੇ ਸੋਹਣੀ ਵਜਦੀ ਐ। ਮੇਰਾ ਹੌਸਲਾ ਬਧੀ ਜਾਂਦਾ।"

“ਫਿਰ ਵੀ ਇਨੀਆ ਤਰਜ਼ਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਾਰੀਆਂ-ਮੁਰਕੀਆਂ, ਅਲਾਪ ਹੋਰ ਉਤਰਾ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਇਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਸਿਖਾਉਂਦਾ।" ਮੈਂ ਹੋਰ ਜਾਨਣਾ ਚਾਹਿਆ ਸੀ।

ਕੁੱਕੂ ਨੇ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨਾਲ ਟੰਗੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਟ੍ਰਾਂਜਿਸਟਰ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, "ਉਹ ਐ ਜੀ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ। ਮੇਰੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸੇਮਾ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਸਭ ਕਾਸੇ ਦਾ। ਈਹਦੇ ਤੇ ਔਂਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ