ਸੀ। ਪਰ ਉਧਰ ਗੋਰੀ ਮੋਟੀਆਂ-ਮੋਟੀਆਂ, ਕਾਲੀਆਂ-ਕਾਲੀਆਂ ਹਿਰਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਚੰਚਲ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਤੀਰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਚਲਾਉਂਦੀ ਪਈ ਸੀ । ਫਿਰ ਹੇਠਲਾ ਬੜ੍ਹਾ ਮੋਟਾ ਤੇ ਰਸੀਲਾ ਬੁੱਲ੍ਹ ਟੁਕਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ਸੀ, “ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਹੋਰ ਲਿਆਵਾ ਸਾਗ ਤੇ ਰਟੀ ?
"ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ, ਬਸ ਹੈ ਸਭ ਕੁਝ।" ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਥਾਲੀ ਨੂੰ ਢਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ।
"ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਇੰਨੀ ਰੋਟੀ ਤਾਂ ਅਸਾਂ ਜੇ ਬਗੈਰ ਭੁੱਖਾ ਦੇ ਈ ਖਾਈ ਲਈ ਦੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਂ ਭੁੱਖ ਹੈ ਈ ਬੜੀ ਥੋੜ੍ਹੀ। ਪਾ-ਪਾ ਕੁੜੀਏ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਸਾਗ ਬੀ ਤੇ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾੜ੍ਹੀ ਕੇ ਰੋਟੀ ਬੀ।" ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਨਾ-ਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਗੋਰੀ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਇਕ ਰੋਟੀ ਹੋਰ ਮੇਰੀ ਬਾਲੀ ਵਿਚ ਰਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, "ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਅਸਾਂ ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੁੱਖੇ ਨੀ ਜਾਣ ਦੇਣਾ। ਰਜਾਈ ਕੇ ਭੇਜਣਾ। ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਰੋਟੀ ਸੁਆਦ ਨੀ ਲੱਗੀ।"
"ਨਹੀਂ-ਨਹੀਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕਈ ਗੱਲ ਨੀ ਹੈ ਗੋਰੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਆਦਲਾ ਖਾਣਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਇਸ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਘਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਇਨਾ ਸੁਆਦਲਾ ਭੇਜਣ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਂਜ ਵੀ ਸਾਗ ਤੇ ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਮੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੈ।"
"ਹੱਛਾ, ਮਿੰਨ੍ਹ ਬੀ ਬੜਾ ਸੁਆਦ ਲਗਦਾ ਪਰ ਆਪਣਾ ਬਣਾਇਆ ਨੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥ ਦਾ ਬਣਿਆ।" ਗੋਰੀ ਨੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸ਼ੌਕ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹਾਮੀ ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਉਠਣ ਹੀ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਗੋਗੋ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਪਲੇਟ ਵਿਚ ਗੁੜ ਰੱਖ ਗਈ ਸੀ।
"ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਤਾਂ ਇਸ ਗੁੜ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਿੱਠੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਨਣ ਮਗਰੋਂ ਗੁੜ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਮੈਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਹਨੇਰਾ ਇੰਨਾ ਗੁੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸੁਝਾਈ ਦਿੰਦਾ।
"ਚੰਗਾ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਇੰਨੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਬਹੁਤ-ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਜੀ।" ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜਦਿਆ ਕਿਹਾ ਸੀ।
"ਪਏ ਰਹੋ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਉਣ ਉੱਥੇ ਜਾਈ ਕੇ ਬੀ ਕੇ ਕਰਨਾ, ਸੋਣਾ ਈ ਐ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਗੱਪਾਂ-ਬੱਪਾਂ ਮਾਰੀ ਲੈਂਗ।" ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।
"ਨਹੀਂ ਬਜ਼ੁਰਗੇ, ਮੈਂ ਚੁਬਾਰੇ ਦਾ ਬੂਹਾ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਆਇਆ ਸੀ। ਪੰਡਤ ਜੀ ਵੀ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ।"
"ਚੰਗਾ ਜੀ, ਜੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਉਆ ਇੱਥੇ ਬੀ ਗਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੀ, ਆਪਣਾ ਹੀ ਘਰ ਹੈ।"
