ਫਿਰ ਕਦੇ ਸਹੀ ਜੀ, ਹੁਣ ਜਾਣ ਦਿਉ ਜੀ।" ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ਿੱਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ।

"ਚੰਗਾ, ਜਾ ਫਿਰੀ ਲਾਟੀ, ਲਾਲਟੈਨ ਲਈ ਕੇ, ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਨੂੰ ਚੁਬਾਰੇ ਤਾਈਂ ਛੱਡੀ ਕੇ ਆ।"

ਆਉਂਦਿਆਂ-ਆਉਂਦਿਆਂ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਸੀ।

"ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਕਿਸੇ ਗੋਲੋਂ ਤੰਗ ਨੀ ਰੈਣਾ। ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ। ਗਲਾਈ ਦੇਣਾ, ਆਪਣਾ ਈ ਘਰ ਸਮਝੀ ਕੇ। ਅਸੀਂ ਗਰੀਬ ਜਿੰਨੇ ਜੰਗੇ ਹੁੰਗੇ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਗੇ । ਤੁਸਾਂ ਜੇ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਮੇਰਬਾਨੀ ਕੀਤੀ, ਉਦਾ ਮੁੱਲ ਨੀ ਤਾਗੋ ਸਕਦੇ ਅਸੀਂ।"

"ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨੀ। ਬੰਦਾ ਈ ਬੰਦੇ ਦੇ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਜੀ। ਹਾਂ ਇਕ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਕਰੀ ਦੋਰੀ। ਮੈਂ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਲੈਨਾ, ਉਹ ਖ਼ਾਸ ਚੰਗਾ ਨੀ ਹੁੰਦਾ। ਪੀਣ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜਿਹਾ ਨੀ ਔਂਦਾ। ਜੇ ਕਿਤੇ ਬਾਂਧ ਲਗ ਜਾਂਦੀ। ਘਰੇ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ।"

"ਲੇ, ਤੁਸਾਂ ਜੇ ਪੋਲਾਂ ਕੈਂਹ ਨੀ ਦੱਸਿਆ ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਸਾਡੀਆਂ ਤੇ ਗਾਂ-ਮੱਝ ਸੂਈਆਂ ਨੇ। ਜਧਾੜੀ ਤਾਈਂ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੁੱਧ ਹੋਗਾ। ਤੁਸਾਂ ਜੇ ਫਿਕਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨੀ। ਲਾਟੀ ਆਪ ਈ ਚੁਬਾਰੇ 'ਤੇ ਛੱਡੀ ਆਇਆ ਕਰਗਾ। ਇਹ ਦੱਸੀ ਦੋਗੇ। ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਧ ਚਾਹੀਦਾ।"

"ਇਕ ਕਿਲੋ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ।" ਮੈਂ ਸਪੋਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। “ਉਹ ਕੋਈ ਫਿਕਰ ਨੀ ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਭਾਤੇ ਕਿੱਲ ਲੱਗ ਭਾੜੇ ਦੇ ਕਿੱਲ। ਗਾਂ ਦਾ ਕੇ ਮੋਝ ਦਾ। ਕਿਹੜਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਉ।"

"ਮੱਝ ਦਾ ਇਕ ਕਿਲੋ ਹੀ ਬਹੁਤ ਹੋ ਜੀ। ਨਾਲੇ ਰੇਟ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿਉ ਨਾ।

"ਲੈ ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਇਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰੀ ਤੀ। ਤੁਸਾਂ ਜੇ ਪੈਲਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ ਦਿਖਿਉ, ਫਿਰੀ ਰੇਟ ਬੀ ਦਿੱਖੀ ਲੈਂਗੇ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਲੋੜ ਐ ਤਾਂ ਦੱਸੇ "

"ਇਹ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜੀ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਸਰ੍ਹੋਂ ਉਗਾਤੀ। ਬਜ਼ੁਰਗ ।"

"ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਜਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਈ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਉਦੀ ਕਾਧੀ ਚਿੰਤਾ।"

“ਚੰਗਾ ਜੀ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡਾ ਬਹੁਤ-ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਕਰੀਆ। ਇਨਾ ਸੁਆਦਲਾ ਖਾਣਾ ਖੁਆਉਣ ਦਾ, ਮਹਿਮਾਨ ਨਿਵਾਜ਼ੀ ਦਾ ਤੇ ਮਾਣ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਦਾ।"

“ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਹੋਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ ਈ ਕੇ, ਹੋਰ ਅਸਾਂ ਜੇ ਕੁਝ ਕਰਨ ਜੰਗੇ ਬੀ ਹਈ ਨੀ।" ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਡੱਪਣ ਦੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ।

ਲਾਟੀ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਾਲਟੈਨ ਤੇ ਦੂਸਰੇ ਵਿਚ ਡਾਂਗ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੱਪਲ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੇਰ ਹੁੰਦੀ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਉਸ