ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, “ਛੱਡ ਯਾਰ ਕਾਰਨੂੰ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਨਾ ਐਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਚਲਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।"

"ਨਈਂ ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਸਾਡਾ ਇਲਾਕਾ ਬੜਾ ਖ਼ਰਾਬ ਐ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੀਹ-ਸੋਪ ਜਾਨਵਰ ਮਿਲੀ ਸਕਦਾ। ਇੱਥੇ ਰਾਤ-ਬਰਾਤੇ ਬਿਨਾਂ ਟਾਰਚ ਤੇ ਡਾਂਗ ਦੇ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ ਦਾ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ।

ਲਾਟੀ ਮੈਨੂੰ ਚੁਬਾਰੇ ਤੱਕ ਛੱਡ ਆਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਲੰਮਾ ਪਿਆ ਟ੍ਰਾਂਜਿਸਟਰ ਤੇ 'ਤਾਮੀਲੇ-ਇਰਸ਼ਾਦ' ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੂਹਰੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗੋਰੀ ਦਾ ਭੋਲਾ-ਭਾਲਾ ਮਾਸੂਮ ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ ਘੁੰਮਦਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਖ਼ਾਬਾਂ ਵਿਚ ਗੁਆਚਾ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਆਰੀਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਾ।