ਇਨੂੰ ਦੇ ਜਾਓ ਸ਼ਗਨ ਝੁਆਰਾ.... ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ...।"

ਇੰਜ ਹੀ ਬਾਰੇ ਬਾਰੀ ਮਿੱਠੇ ਸਲੂਨੇ, ਮਾਹਣੀ, ਮਧਰਾ, ਨਾਲ ਰੈਤਾ, ਸਬਜੀ ਭਟੂਰ ਆਦਿ ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਲਈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਆਈਟਮ ਦਾ ਨਾਂ ਗਾ ਕੇ ਸ਼ਗਨ ਛੁਆਰੇ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰੇਕ ਬਰਾਤੀ ਮੂਹਰੇ ਪੱਤਲਾਂ-ਯੂਨਿਆਂ 'ਤੇ ਹਰੇਕ ਆਈਟਮ ਪਰੋਸ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਪੰਡਤ ਜੀ ਨੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੇ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਈ ਬਰਾਤੀ ਪੇਂਡੂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਉਂਗਲੀਆਂ ਚੱਟੀ ਜਾਂਦੇ ਸੀ, ਕੋਈ ਖਾਂਦਾ ਚਪੜ-ਚਪੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਤਰਾਂ वाग्ष्टीश्री मठ....

“ਬੈਠਣ ਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਂਚ ਕੋਈ ਨਾ, ਗੋਡੇ ਕੱਢੇਗੇ ਜ਼ਰੂਰ

ਖਾਵਣ ਦੀ ਵਹਾਨੂੰ ਜਾਂਚ ਕੋਈ ਨਾ, ਉਂਗਲੀ ਚੁਣੋਗੇ ਜ਼ਰੂਰ।"

ਬਰਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਬੁੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੱਧ ਸੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਘੱਟ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ.....

“ਜੰਝ ਬੁੱਢਿਆਂ ਦੀ ਆਈ, ਮੁੰਡਾ ਇਕ ਵੀ ਨਾ

ਜੰਡ ਕਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਈ, ਗੋਰਾ ਇਕ ਵੀ ਨਾ

ਜੰਝ ਚੱਠੂ ਬੱਟੇ ਆਏ , ਲੰਮਾ ਇਕ ਵੀ ਨਾ....."

ਸਾਰੇ ਮੁੰਡੇ ਬੜੀ ਮੁਸਤੈਦੀ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਵਰਤਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਬੜੀ ਹੀ ਮਿੱਠੀ ਪਿਆਰੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ, "ਖੱਟਾ-ਮਿੱਠਾ ਸਲੂਨਾ ਜੀ, ਪਾਣੀ-ਪਾਣੀ-ਪਾਣੀ ਜੀ-ਖਾਣਾ ਲੋੜ ਮੁਤਾਬਕ ਹੀ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਸੀ ਤਾਲਮੇਲ ਗਜਬ ਦਾ ਸੀ । ਖਾਣਾ ਖਾ ਲੈਣ ਮਗਰੋਂ ਬੈਠਿਆਂ-ਬੈਠਿਆਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਧੁਆ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਰਾਤੀਆਂ ਨੇ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੰਗ ਕੇ ਫਿਰ ਜੂਠ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਔਰਤਾਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ....

ਜਿਨ ਰੱਖਣੀ ਪੌਡਲ ਤੇ ਚੂਠ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਨ ਲਗਣਾ

ਪੰਜ ਨੀ ਲੱਗਣਾ, ਪੰਜਾਹ ਨੀ ਲੱਗਣਾ, ਲੱਗਣਾ ਡੂਢ ਹਜ਼ਾਰ

ਹੋ ਜੀ ਡਨ ਲੱਗਣਾ.....।

ਖਾਣੇ ਉਪਰੰਤ ਹਰੇਕ ਬਰਾਤੀ ਨੂੰ ਫਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕੋਲੇ ਵੰਡੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੋਲੇ ਖਾ ਕੇ ਛਿੱਲੜ ਆਪੋ-ਆਪਣੀ ਪੋਤਲ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।