ਸੋਹਰੇ ਸਦ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਲਗਨਾਂ ਨੂੰ ਆਏ।"

ਮਗਰੋਂ ਚੰਡੀਆਂ ਕੰਬਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਠੰਡ ਵਿਚ ਵਿਹਾਂਦੜ ਲੜਕੇ ਨੂੰ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਇਕ ਖੂੰਜੇ ਵਿਚ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਪੀਹੜੇ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਗੀਤ ਉਭਰਿਆ ਸੀ.....

"ਨਾਈਏ ਚੌਂਕੀ ਲੈ ਆਵ, ਭੀਰਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਆਵ

ਸ੍ਰੀ ਰੰਗ ਨਾਹਮਣੇ ਦਾ ਚਾਵ

ਸਾਲੇ ਪੰਡੀ ਨੇ ਆਵ

ਸ੍ਰੀ ਰੰਗ ਪਾਵਣੇ ਦਾ ਚਾਵ....।"

ਲਾੜੇ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਗੁਣਗੁਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨੁਹਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਹਾਉਂਦਿਆਂ ਕੁਸਮ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸੰਗ ਕਮਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਤਾਕੀ 'ਚੋਂ ਝਾਕਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਸਹੁਰੇ ਘਰ ਦੀ ਧੋਤੀ, ਜਨੇਉ, ਅੰਗੂਠੀ ਤੇ ਖੜਾਵਾਂ ਪੁਆ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਲਾੜੇ ਨੂੰ ਕੰਬਲ ਉਢਾ ਕੇ ਲਗਨ ਬੇਦਾ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਪਾਸੋਂ ਇਸ ਰਸਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, "ਇਨੂੰ 'ਕੁਆਰ ਝਾਤ' ਗਲਾਂਦੇ ਨੇ। ਈਆਂ ਲਾੜੇ ਦੇ ਸਰੀਰੇ ਦੀ ਘੋਖ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਹਦਾ ਕੋਈ ਅੰਗ ਅਧੂਰਾ ਤਾਂ ਨੀ। ਕਈ ਪੈਲਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਿਖਦੇ ਦਖਾਉਂਦੇ ਨਈ ਨਾ। ਇਆ ਕੁੜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਖੀ ਕੇ ਤਸੱਲੀ ਕਰੀ ਲੈਂਦੀ.. ਉਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਤਾਂ ਨੀ ਹੋਆ ਦਾ ।" ਠੰਡ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਲੜਕੇ ਨੂੰ ਲੜਕੀ ਵਾਲਿਆ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ 'ਤੇ ਸਵਾਇਆ ਗਿਆ ਗਰਮ ਸੂਟ ਪੁਆ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਗਰਮ ਜੁਰਾਬਾਂ ਵੀ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਣ ਮਗਰੋਂ ਪੰਡਤ ਜੀ ਨੇ ਕੁਸਮ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਦਾਂ 'ਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਤਰਜ ਛੇੜੀ ਸੀ.

“ਨੀ ਤੂੰ ਬਾਹਰ ਆ ਮੇਰੀ ਬਾਲੀ ਕੰਨਿਆ

ਕਾਹਨ ਲਗਨਾਂ ਨੂੰ ਆਇਆ

ਜੀ ਮੈਂ ਕੀਆਂ ਆਵਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮੇਰੇ

ਬਾਬਲਾ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮਾਂਦੀ ਆਂ

ਨੀ ਤੂੰ ਬਾਬਲੇ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮਾਂਦੀ ਐੱ

ਮੇਰੀ ਲਗਨ ਬੇਲਾ ਜਾਂਦੀ ਏ

ਨੀ ਤੂੰ ਜਾਂਦੀ ਏ ਤੇ ਜਾਣ ਦੇ

ਮੈਨੂੰ ਬਾਬਲ ਗੋਦ ਖਿਲਾਵਟ ਦੇ।"