ਝਮਕਾਏ ਬੌਸ ਵੇਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਲਕਾ ਬੰਦ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਚਲਦਾ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਇੰਜ ਇਕ ਟੱਕ ਦੇਖੀ ਜਾਣਾ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਸੀ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ 'ਚ ਫੁੱਟਿਆ ਪਿਆਰ ਦਾ ਅੰਕੁਰ, ਜਵਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਸਨ ਤੇ ਪਲਕਾਂ ਬੰਡਲ। ਉਬਾਸੀਆਂ ਵੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਹਾਲ ਗੋਰੀ ਦਾ ਵੀ ਸੀ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਘੁਲਦੇ ਭਲਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ।

ਫਿਰ ਪੰਡਤ ਜੀ ਨੇ ਕੁਸਮ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਕੰਨਿਆ ਦਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰਾਈ। ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਉਦਾਸ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ-

"ਅਜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗੜਵਾ, ਗੰਗਾ ਜਲ ਭਰਿਆ,

ਵਿਚ ਕੁਬਾ ਦੀ ਡਾਲੀ ਵੇ।

ਅਜੀ ਗਊਆਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਬਾਬਲ ਨਿੱਤ ਕਰਦਾ

ਕੰਨਿਆ ਦਾ ਦਾਨ ਕਮਾਈਆਂ ਵੇ

ਅਜੀ ਗਊਆਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੈਂਦੇ

ਕੰਨਿਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਜਵਾਈਆਂ ਵੋ-"

ਪੰਡਤ ਜੀ ਨੇ ਲਾਂਵਾਂ ਪੜ੍ਹਨੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਕੁਸਮ ਤੇ ਲਾੜੇ ਨੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਦੀ ਅਗਨੀ ਦੁਆਲੇ ਫੇਰੇ ਲੈਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਲਾੜਾ ਅੱਗੇ ਤੇ ਕੁਸਮ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਰਾ ਤੇ ਸੁਹਾਗਣਾ ਬੇਦਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਛੋਟੀ ਉੱਤੋਂ ਦੀ ਫੁੱਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਕੌਲੀਆਂ ਤੇ ਗਲਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਾਉਦੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਫੁੱਲੀਆਂ ਨੂੰ ਅਗਨ ਭੇਟ ਕਰ ਰਹੀ ਆਂ ਸਨ।

“ਫੁੱਲੀਆਂ ਪਾਂਵਦੇ ਦੇ ਜਨੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਜਾਏ।

ਮਾਂ ਦੇ ਜਾਏ ਵੀਰਿਉ ਤੁਹਾਡਾ ਕਾਰਜ ਸਹਾਇਆ,

ਅਸੀ ਪਹਿਲਸ਼ੀਆਂ ਲਾਵਾਂ ਦੇ ਜਣੇ ਫਿਰਦੇ ਕੰਵਾਰੇ।"

ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚਾਲੇ ਦੂਜੀ ਲਾਂਵ ਤੇ ਵੀ ਫੁੱਲੀਆਂ ਅਗਨ ਭੇਂਟ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਤੀਸਰੀ ਲਾਵ ਸਮੇਂ-

"ਅਜੀ ਤੀਜੀਆਂ ਲਾਂਵਾਂ ਬੇਟੀ ਨੇ ਛੱਡੇ ਮਾਪੇ-"

ਚੌਥੇ ਫੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁਸਮ ਅੱਗੇ ਸੀ ਤੇ ਲਾੜਾ ਪਿੱਛੇ

"ਅਜੀ ਇਸ ਚੌਥੜੀਆਂ ਲਾਵਾਂ ਹੁਣ ਬੇਟੀ ਹੋਈ ਪਰਾਈ।"