ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ ਪਰ ਮੈਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਚ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਨਾ ਪੈਂਦਿਆਂ ਰਸੋਈਏ ਨਾਲ ਹੀ ਸਟੇਰ ਵਿਚ ਆਇਆ। ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਠੰਡ ਫਿਰ ਸੂਈਆਂ ਵਾਂਗੂ ਚੁਭਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ। ਗੋਰੀ ਹਾਲੇ ਵੀ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਸਟਰ 'ਚੋਂ ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਕੇ ਮੁੜਿਆ ਤਾਂ ਗੋਰੀ ਉੱਥੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਈ।

ਮੈਂ ਕੋਠੇ 'ਤੇ ਪੁੱਜਾ ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੋਈ ਰਜਾਈ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਿਸਤਰੇ 'ਚੋਂ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਰ ਕੌਣ ਆ ਕੇ ਲੰਮਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਘੜੀ ਪਲ ਦਾ ਆਰਾਮ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਂ ਕੋਠੇ ਦੇ ਖੂੰਜੇ ਰੱਖੀ ਟੈਂਕੀ 'ਤੇ ਪਏ ਫੌਜੀ ਕੰਬਲ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸੇ ਮੰਜੇ ਦੇ ਇਕ ਪਾਸੇ ਖਾਲੀ ਪਈ ਬੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸੁੰਗੜ ਕੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਵਲੇਟੇ ਹੋਏ ਕੰਬਲ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਠੰਡ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਠੰਡ ਸੀ ਕੇ ਹੱਡੀਆਂ ਕੰਬਾਉਂਦੀ ਪਈ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਨਿੱਘੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਆ ਕੇ ਲੰਮਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਖਿਝ ਆਉਂਦੀ ਪਈ ਸੀ। ਚਲ ਕਈ ਪਰਾਹੁਣਾ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ ਮਹਿਮਾਨ ਨਿਵਾਜ਼ੀ ਦਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਖ਼ਿਆਲ ਗੋਰੀ ਨਾਲ ਜੋੜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੇ ਸਟੋਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਉਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਧਰੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਕਾਸ਼ ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਹੁੰਦੀ। ਮੈਂ ਗੋਰੀ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆ ਵਿਚ ਗੁਆਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਨਰਮ ਨਾਜੁਕ ਸਪਰਸ਼ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨਾਗਵਲ ਪਾ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਲੁਹਾਰ ਦੀ ਧੋਂਕਣੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਤਪਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਠੰਡ ਪਲਾਂ ਛਿਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਉਡ-ਪੁਡ ਗਈ ਹੈ। ਗੋਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁਲਾਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਮੁਖੜਾ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਜਵਾਨ ਨਾਰੀ ਦੇਹ ਦੇ ਸਪਰਬ ਦਾ ਕਾਲਪਨਿਕ ਸਵਰਗੀ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲਣਯੋਗ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ। ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਖੰਭ ਲੱਗ ਗਏ ਸਨ। ਕਦੋਂ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ ਸੀ ਪਤਾ ਹੀ ਨੀ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਗੋਰੀ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਅਨੰਖੇ ਜਿਹੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਕੰਬਲ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਮੰਦਿਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗੇ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਰਸ ਘੋਲ ਗਏ

"ਉਠੀ ਜਾਗ ਉਣ ਦਿਨ ਚੜੀ ਗਿਆ ਕੁਸਲੇ ਦਾ, ਤੁਸਾਂ ਜੇ ਕਿਹੜੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿਚ ਗੁਆਚੇ ਓ ।"

ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਾਜੇ ਖਿੜੇ ਗੁਲਾਬ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਗੋਰੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਪਈ ਸੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹਾਲੇ ਉਨੀਂਦਰਾਪਣ ਰੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਘੋਸਲਾ ਬਣ ਕੇ ਲੰਮਾ ਪਿਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੋਰੀ ਦੇ ਇਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਰਮਾ-ਗਰਮ ਚਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿੱਤਲ ਦਾ ਗਲਾਸ ਸੀ। ਉਹ