22 ਪਹਾੜੀ ਤੇ ਟਿੱਕਿਆ ਚੰਨ

ਦੂਸਰੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਲਗਭਗ ਦਸ ਵਜੇ ਬਰਾਤ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਕੇ ਪਕੌੜੇ-ਮਿਠਾਈ ਤੇ ਚਾਹ ਦਾ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਸਮੇਂ ਬਰਾਤੀਆਂ ਨੇ ਕਾਫ਼ੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਈ ਸੀ। ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਬੈਠਕੂ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਹਰੇਕ ਨੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਸਾਂਭ ਲਈ ਸੀ। ਤਰਤੀਬ ਵਾਰ। ਕਦਮ ਦਰ ਕਦਮ। ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ 'ਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ। ਤੋਰਣ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁੱਜੀ ਬਰਾਤ ਵਿਚੋਂ ਕਈ ਬਰਾਤੀਆਂ ਨੇ ਡੱਗੇ ਦੀ ਤਾਲ ਤੇ ਨੱਚ-ਨੱਚ ਕੇ ਖੂਬ ਧਮਾਲ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਨੱਚ ਨੱਚ ਕੇ ਵਿਹੜਾ ਹੀ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਅਜਿਹੇ ਮੌਕੇ ਨਸ਼ਾ ਕਰਕੇ ਨੱਚਣ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲੁਤਫ਼ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਬਰਾਤੀ । ਨਗਾੜੇ ਦੀ ਤਾਲ ਤੇ, ਬਰਾਤ ਸੰਗ ਲਾੜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮਹੁੱਲੇ ਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਬਣ-ਠਣ ਕੇ, ਨੱਚਦੇ ਬਰਾਤੀਆਂ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ।

ਫਿਰ ਬਰਾਤ, ਵਿਹੜੇ 'ਚ ਵਿਛਾਏ ਬੈਠਕੂਆਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਸੀ। ਬਾਜਦਾਰ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਪੰਗਤ ਬਣਾ ਕੇ ਸਜ ਗਏ ਸਨ। ਨਾਤੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੇਲ ਵਰਾਂਡੇ 'ਚ ਬੈਠ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਵਰਾਂਡਾ ਕਾਫ਼ੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ। ਔਰਤਾਂ ਪਹਾੜੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ।

ਖਾਣਾ ਵਰਤਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲਾੜੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ 'ਧਿਆਨੂ' ਦੱਸਦਿਆਂ ਬੜੇ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿਚ ਸਿਹਰਾ ਪੜ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ 'ਪਿਨ ਡਰਾਪ ਸਾਇਲੈਂਸ ' ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ। ਸਿਹਰੇ ਦਾ ਅਗਾਜ਼ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ-

"ਜਾਂਦਾ ਪੁਨੂੰ ਦੇ ਸੀਸ ਜੇ ਸਜ ਸਿਹਰਾ

ਸੱਸੀ ਥਲਾਂ ਵਿਚ ਜਾਨ ਗਵਾਂਵਦੀ ਨਾ

ਸਿਹਰਾ ਤੱਕ ਲੈਂਦੀ ਸੀਸ ਹੀਰ

ਰਾਂਝੇ ਤੋਂ ਵਿਛੜੀ ਕੂੰਜ ਵਾਂਗ ਕੁਰਲਾਂਵਦੀ ਨਾ

ਸਿਹਰਾ ਬੰਨ੍ਹ ਮਹੀਵਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੈ ਆਂਵਦਾ

ਤੇ ਉਹ ਭਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰੁੜ੍ਹ ਜਾਂਵਦੀ ਨਾ

ਜੇਕਰ ਮਿਰਜੇ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਨਸੀਬ ਸਿਹਰਾ

ਤੇ ਸਾਹਿਬਾਂ, ਵੀਰਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਰਵਾਂਵਦੀ ਨਾਂ।"

ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਸਿਹਰੇ ਵਿਚ ਲਾੜੇ ਦੀ ਤਰੀਫ਼, ਵਿਆਹ ਦੇ ਮਾਇਨੇ ਤੇ