ਵਾਲਿਆਂ ਪਾਸੋਂ ਲਗਭਗ ਸਾਰੀਆਂ ਹੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਗੋਰੀ ਵੀ ਦੁਪੱਟੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹੌਲ ਇਕਦਮ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਭਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਰਾਤੀ ਵੀ ਉੱਠ-ਉੱਠਕੇ "ਨੀਲੂ" ਨੂੰ ਰੁਪਏ ਭੇਟ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਲਾਗੇ ਖੜੋਤੀ ਗੋਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੈਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ "ਨੀਲੂ" ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਪੰਡਾਲ ਤਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ ਸੀ-

ਨਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਸਕੇ, ਨਾ ਟੁੱਟ ਸਕੇ,

ਗੰਢ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ

ਇੰਨੀ ਟਾਈਟ ਹੋਵੇ

ਸਾਂਝਾਂ ਛੇ ਹੋਵੇ, ਸਾਂਝੀ 'ਨਾਈਟ' ਹੋਵੇ,

ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਾ 'ਵਾਇਟ ਹੋਵੇ"

'ਨੀਲੂ' ਪਾਸ ਵੀ ਲਗਭਗ ਉਨੇ ਹੀ ਰੁਪਏ ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਜਿੰਨੇ ਸਿਹਰਾ ਪੜ੍ਹਣ ਵਾਲੇ 'ਧਿਆਨੁ' ਪਾਸ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਸਿਹਰੇ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਦੁਪਿਹਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਇਸ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਈਟਮਾਂ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਖਾਣ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਥਾਲੀ ਵਿਚ ਸ਼ਗਨ ਦੀ ਰਸਮ ਦੇ ਕੁਝ ਰੁਪਏ ਸਹੁਰੇ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਥਾਲੀ ਕੁਸਮ ਨੂੰ ਭੇਜੀ ਗਈ ਸੀ। ਕੁਝ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੋਏ ਬਰਾਤੀ, ਬੁਰਕੀਆਂ ਤੋੜ ਕੇ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੋਟੋ ਖਿਚਣ ਲਈ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਵਰਾਂਡੇ 'ਚ ਬੈਠੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋ ਅਰਥੀ ਸੰਵਾਦ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਦੁਲਹੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਗਾਂ ਰਹੀਆਂ मठ-

ਵੇ ਲਾੜਿਆ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਕੀ- ਸ਼ੱਕਰਪਾਰਾ

ਰੋਟੀ ਕਿੰਨੀ ਖਾਂਦਾ-ਦੱਸ ਬਾਰਾਂ

ਪਾਣੀ ਕਿੱਨਾ ਪੀਂਦਾ-ਖੂਹ ਸਾਰਾ

ਕੰਮ ਕਿੰਨਾ ਕਰਦਾ-ਹਾਏ ਮਾਂ, ਢਿੱਡ ਭਾਰਾ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਟਰੈਕਟਰ ਫੇਰੋ-ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ...।"

ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਬਰਾਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਵਾਲੀ ਟੋਕਰੀ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਬਰਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਪੂਰੀਆਂ ਵਰਤਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਦੇ ਹੀ ਸ਼ਾਇਦ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ