ਕੇ ਗੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
"ਪੂਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੁੰਡਾ ਕੰਵਾਰਾ,
ਤੁਸੀਂ ਦੇ ਜਾਉ ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਆਰਾ।
ਲਾੜੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੁਝ ਦੋਸਤ, ਜਵਾਨ ਕੰਆਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਇਸ਼ਾਰੇਬਾਜੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਹਲਕਾ-ਫੁਲਕਾ, ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲਾ ਦੌਰ ਸੀ।
ਇਸ ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਗੋਰੀ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਹੀ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਟਿਕ-ਟਿਕੀ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਚੰਚਲ ਚੋਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੀ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਤੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਦੀ। ਹਿਰਨੀ ਵਾਂਗ ਇਧਰ ਤੋਂ ਉਧਰ ਤੇ ਉਧਰੋਂ-ਇਧਰ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਇਹ ਦੱਸਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੀ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਪਈ ਹੈ। ਬੜੀ ਨੱਠ ਭੱਜ ਕਰਦੀ ਪਈ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਕੁਸਮ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਿਚ।
ਫਿਰ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਬਰਾਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ-ਛੋਲੇ ਤੇ ਚਾਹ ਵਗੈਰ੍ਹਾ ਦਾ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਾਉਣ ਮਗਰੋਂ, ਦੁਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 'ਲੜਕੀ' ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਡੇਰੇ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਆਪੋ-ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਸਮੇਟ ਲਿਆ ਸੀ। ਕੁਸਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਦਾਜ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਲੱਦਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੁਸਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲਾੜੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਦੋਹਰੀ ਮੂਹਰੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਕੁਝ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ । ਸਾਲੀਆਂ ਨੇ ਜੀਜਾ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਪਟੜੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਜਿਹਾ ਕੈਲੰਡਰ ਟੰਗਿਆ ਸੀ। ਪਟੜੇ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਾੜੇ ਨੂੰ ਸਾਲੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਡੇ ਕੁਲ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕੀ ਦੇਗ।" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਲਾੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ ਇਕ ਸਾਲੀ ਨੇ ਝੱਟ ਦੇਣੀ ਪਟੜੇ ਤੋਂ ਲਾਲ ਕੱਪੜਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਟੜੇ ਤੇ ਲੇਡੀਜ ਚੱਪਲਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ।
"ਉਹੋ ਜੀਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਏ।" ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਲੀਆਂ ਤਾੜੀਆ ਮਾਰ ਕੇ, ਖਿੜਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈਆਂ ਸਨ।
ਇੰਜ ਹੀ ਸਾਲੀਆਂ ਨੇ ਲਾੜੇ ਨੂੰ ਇਕ ਉੱਚੇ ਜਿਹੇ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, “ਥੱਕੀਗੇ ਹੋਵੇ ਖੜੋਤੇ-ਖੜੋਤੇ, ਉਣ ਪਲ ਕੁ ਬਹੀ ਜਾਗੋ ਇੱਥੇ ਬੀ।" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਲਾੜਾ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਧੱਸ ਗਿਆ। ਪੀੜ੍ਹੇ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਕੱਪੜਾ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇਠਾਂ ਨਵਾਰ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜੀਜਾ ਜੀ, ਛੰਦ ਸੁਣਾਗੇ।"
"ਮਿਨੂੰ ਨੀਂ ਔਦਾ ਛੰਦ। " ਲਾੜੇ ਨੇ ਨਾਂਹ ਵਿਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਲਿਆ
