ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਇਜ ਕਿਥੇ ਲਿਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੇ, ਮੁਹੱਲੇ ਵਾਲੇ ਤਾਂ ਕੀ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਈ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ ਜਾਣੇ ਨੇ। ਉਂਜ ਮੈਂ ਇਥੇ ਈ ਹਾਂ, ਕਿਤੇ ਜਾਣ ਨੀ ਲੱਗਾ ।" ਮੈਂ ਚੁਬਾਰੇ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਗੋਰੀ ਦੀ ਜਕੜ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਸੇ ਦੇ ਅੱਥਰੂਆਂ ਦਾ ਕਸਾਪਣ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਫੁੱਲ ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਥਰੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਗੋਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂੰਝਿਆ ਸੀ। "ਠੀਕ ਐ- ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਲਦਾਂ-ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ।"

ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਟੀਸੀ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਚੰਨ ਸਾਡੇ ਮਿਲਣ ਦਾ ਗੁਵਾਹ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਰਦ ਤੇ ਸ਼ਰਦ ਚਾਨਣੀ ਗੌਰੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਚੰਨ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਥੱਕਿਆ-ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਚਲੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮਨ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਸੀਂ ਇਜ ਹੀ ਇਕ-ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਗਲ ਲੱਗ ਕੇ ਖੜੋਤੇ ਰਹੀਏ ਤੇ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਵੇ। ਨਾ ਗੋਰੀ ਮੈਥੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਮੈਂ ਹੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਅਣਬੁੱਝੇ, ਆਦਰਸ਼, ਅਲੌਕਿਕ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਅਕਰਸ਼ਣ ਵਿਚ ਵੱਝੇ ਹੋਏ। ਗੋਰੀ ਦੀ ਇਸ ਨਿੱਘੀ ਤੇ ਆਤਮਕ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਜਿਵੇਂ ਖੰਭ ਲਾ ਕੇ ਉਡ-ਪੁਡ ਗਈ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਮਿਲਨ ਦੇ ਸੁਵਰਗੀ ਅਨੰਦ ਵਰਗੇ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੁਆਲੇ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ਠੰਡ 'ਚ ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਖੜੋਤੇ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਮੈਥੋਂ ਅਲੱਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

"ਚੱਲ ਜ਼ਰਾ, ਫੂਕਦਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਝਾਟਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਨੱਕ ਵਢਾਦੀ ਪਈਏ ਹਰਾਮਜ਼ਾਦੀਏ।" ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਬਲਦਾ ਉਹ ਬੋਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਗੋਰੀ ਤੇ ਥੱਪੜਾਂ ਤੇ ਘਸੁੰਨਾਂ ਦੀ ਵਾਛੜ ਲਾਉਂਦਾ, ਗੈਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂਥੋਂ ਧੂਹ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।

ਮੈਂ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤਾਈਂ ਕੰਬ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੱਕਾ ਬੱਕਾ ਸੁੰਨ ਵੱਟਾ ਖੜੋਤਾ ਗੋਰੀ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਖਾਂਦਿਆਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਗੋਰੀ ਦੇ ਭਰਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਤ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਘਸੀਟਦੇ ਹੋਏ ਫਲਟੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜਾ ਸੱਪ ਸੁੰਘ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਮਾਰ ਖਾਂਦੀ ਗੋਰੀ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਵਧੇ। ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਖ਼ੁਦਗਰਜ਼ ਜਿਹਾ ਕੁੱਝ ਦੇਰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜਤਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੋਰੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਉਗਲਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਂਗੂੰ ਉਤਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਹੌਂਸਲਾ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਰਕ ਕਿੱਥੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਇਹ ਸਭ ਵਾਪਰ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਸੰਭਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਨਾ ਸੋਚਣ ਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿਆਰ