ਕਟਾਨ ਅਤੇ ਤੀਸਰੀ ਤੇ ਆਖਰੀ ਕਿਸ਼ਤ ਮਾਲ ਚੁੱਕਣ 'ਤੇ। ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਡੀ.ਐਫ.ਓ. ਤੋਂ ਕਟਾਨ ਦੀ ਮਨਜੂਰੀ ਲਈ ਅਰਜੀ ਲਿਖੀ ਤੇ ਫੌਜੀ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਭਾਈ ਸਾਹਬ ਦਫ਼ਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੀ। ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਤਾਂ ਲਗਭਗ ਲੰਘ ਹੀ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਐ। ਇਸੇ ਮਹੀਨੇ ਸ਼ੁਮਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਮਾਲ ਕੱਟਣਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨਜੂਰੀ ਵੀ ਲੈਣੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਰਿਸਕ ਹੈ। ਦਫ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ-ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤਾਂ ਠੀਕ ਐ, ਵਰਨਾ ਮਗਰੋਂ ਮਹਿਕਮੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੱਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਣ ਦੇਣਾ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਅਰਜ਼ੀ 'ਤੇ ਹੁਣੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰ ਦਿਓ ਬਾਕੀ ਦਾ ਕੰਮ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਭੱਜ ਨੱਠ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਉਂਜ ਇਹ ਮਨਜੂਰੀ ਮਾਲਿਕ ਨੇ ਲੈਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਆਖ਼ਿਰ ਮਾਲ ਤਾਂ ਉਸੇ ਨੇ ਕਟਾਉਣਾ ਹੈ ਨਾ।" ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਭੂਮਿਕਾ ਬੰਨ੍ਹਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ।

"ਠੀਕ ਐ ਜੀ, ਜੀਆਂ ਬੀ ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਠੀਕ ਲਗਦਾ ਉਆਂ ਈ ਕਰੀ ਲੱਗੇ। ਜੇ ਮਿੰਨੂ ਗਲਾਂਦੇ ਤੇ ਫਿਰੀ ਮੈਂ ਜਾ ਐਨਾ ਜੰਗਲਾਤ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ।"

"ਲਓ ਜੀ! ਛੱਡ ਫੌਜੀ ਸਾਹਬ, ਦਾਸ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈਗਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਹਦੇ ਲਈ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣੀ। ਇੰਨਾ ਤਾਂ ਫ਼ਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਈ ਐ ਆਪਣਾ।" ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਇਕਦਮ ਮਿੱਠੇ ਪਿਆਰੇ ਬਣ ਕੇ ਅਪਣੱਤ ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਫੌਜੀ ਦਾ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਫੌਜੀ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਮੰਗੀ ਰਕਮ ਮਿਲਦੀ ਪਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਦੇਰ ਲਾਇਆਂ, ਫੌਰਨ ਬਿਨਾਂ ਅਰਜ਼ੀ ਪੜ੍ਹਿਆਂ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ ।

ਠੇਕੇਦਾਰ ਦੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਫੌਜੀ ਨੇ ਪਤਨੀ ਚਰਨੀ ਦੇ ਹੱਥ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਦੀ ਬੰਦੀ ਵੜਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਲੈ ਬਈ। ਬੇਹਣੀ ਤਾਂ ਖ਼ਰੀ ਹੋਈ ਗਈ ਬਾਲੂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੁਣ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਐਂ ਨਾ?" ਆਮ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਚਰਨੀ ਨੇ ਵੀ ਪਤੀ ਤੋਂ ਰੁਪਏ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਫੌਜੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਫੌਜੀ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਚਰਨੀ ਦੇ ਢਿੱਲੀ ਪੈਂਦੀ ਗੋਲ੍ਹ 'ਤੇ ਚੂੰਢੀ ਭੋਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਚਰਨੀ ਨੇ ਬੜੇ ਨਖ਼ਰੇ ਜਿਹੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ

"ਹਟੋ ਜੀ, ਮਿਨੂੰ ਨੀ ਖ਼ਰੀਆਂ ਲਗਦੀਆਂ ਬੁੱਢੇ ਬਾਰੇ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਮਸਖਰੀਆਂ।" ਫੌਜੀ ਨੇ "ਐ ਮੇਰੀ ਜੇਹਰਾ ਜਵੀਂ, ਤੂੰ ਅਭੀ ਤੱਕ ਹੈ ਹਸੀਂ ਔਰ ਮੈਂ ਜਵਾਂ, ਤੁਜ ਪੇ ਕੁਰਬਾਨ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਮੇਰੀ ਜਾਨ " ਗੀਤ ਦੇ ਬੋਲ ਗੁਣ ਗੁਣਾਉਂਦਿਆਂ ਫੌਜਣ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ ਸੀ। ਪੂਰੇ ਰੁਮਾਂਟਿਕ ਮੂਡ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਫੌਜੀ।

ਤੀਸਰੇ ਦਿਨ ਹੀ ਠੇਕੇਦਾਰ ਡੀ.ਐਫ.ਓ. ਤੋਂ ਕਟਾਨ ਦੀ ਮੰਜੂਰੀ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਜਦੂਰ ਵੀ ਸਨ । ਫੌਜੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਚੱਪਾ-ਚੱਪਾ ਘੁੰਮ ਕੇ ਖੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈਮਾਇਸ਼ ਕਰਾਈ ਸੀ। ਪਹਾੜੀ ਉੱਚੀ ਨੀਵੀਂ ਜ਼ਮੀਨ, ਉਬੜ-ਖੂਬੜ, ਜੰਗਲੀ ਵੇਲ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਸੰਘਣੀ ਕੰਡਿਆਲੀ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੈਂਕੜੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਕਟਾਨ ਨਾ