ਛੋਟੀਆਂ ਆਰੀਆਂ ਚੁੱਕੇ। ਜੰਗੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਕਟਾਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਕ ਕਰਕੇ ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਜੰਗਲ 'ਚੋਂ ਸਾਰਾ ਖੇਰ ਕੱਢ ਲਿਆ ਸੀ। ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਪੰਝੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਕਿਸ਼ਤ ਸੌਂਪਦਿਆਂ ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, “ਭਾਈ ਸਾਬ੍ਹ ਜੀ, ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ। ਜਨਮ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਨ ਇੱਕਦਮ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਆਪ ਵੀ ਤਸੱਲੀ ਕਰ ਲਵੋ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੜਮਾਈ ਦੀ ਤਰੀਕ ਕਢਾ ਕੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਉ।"

"ਉਹ ਜੀ, ਮੈਂ ਗਲਾਨਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਘਿਉ ਸ਼ੱਕਰ।" ਧੀ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੇਖ, ਲਾਲਚਵਸ਼ ਫੌਜੀ, ਇਕਰਾਰਨਾਮੇ ਮੁਤਾਬਕ ਬਾਕੀ ਦੀ ਰਕਮ ਲਈ ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ-ਕਹਿੰਦਾ ਝਿਜਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਵੀਂ- ਨਵੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਬਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਫੌਜੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੋਛਾਪਣ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਫੌਜੀ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਭਾਂਪਦਿਆਂ ਆਪ ਹੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, "ਭਾਈ ਸਾਬ੍ਹ, ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਠੇਕੇਦਾਰ ਤੇ ਮਾਲਿਕ ਦਾ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਦੀਵੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ 'ਚ ਜੁੜ ਗਏ ਹਾਂ ਸਮਝੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੂਸਰੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਪੇਮੈਂਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲ ਪਹਿਲੋਂ ਕੱਢਿਆ ਸੀ ਨਾ। ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਹੁਣ ਘਰ ਆਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਨਾ ਜੀ। ਉਂਜ ਮੈਂ ਵਾਦੇ ਦਾ ਇਕਦਮ ਪੱਕਾ ਹਾਂ। ਮਾਲ ਮੰਡੀ ਪੁੱਜਦਿਆਂ ਹੀ ਪੇਮੈਂਟ ਕਰ ਦਿਆਂ ਗਿਆ। ਬਸ ਇਜ ਹੀ ਆਈ ਚਲਾਈ ਚਲਦੀ ਹੈ ਜੀ। ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਨੀ ਕਰਨੀ। ਮੈਂ ਬਕਾਇਆ ਰਾਸ਼ੀ ਆਪ ਘਰ ਆ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜੀ।"

"ਮੈਂ ਗਲਾਨਾ ਠੇਕੇਦਾਰ ਜੀ, ਪੈਸੇ ਕੋਈ ਨੱਠੀ ਚੱਲੇ ਨੇ ਜ਼ੁਬਾਨ ਬੀ ਆਖ਼ਿਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਐ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਟਿਕੀ ਐ ਜੀ। "ਫੌਜੀ ਨੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਠੇਕੇਦਾਰ ਦੀ ਹਾਂ ਵਿਚ ਹਾਂ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਜਾਦੂ ਵਰਗਾ ਅਸਰ ਸੀ ਫੌਜੀ ਤੇ ਠੇਕੇਦਾਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ।

ਫੌਜ ਤੇ ਚਰਨੀ ਰਾਤ-ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗ ਕੇ ਬਾਲ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਸਕੀਮਾਂ ਘੜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਫੌਜੀ ਕਹਿੰਦਾ, "ਭਾਗਵਾਨੇ, ਉਣ ਤਾਂ ਰੱਬ ਦੀ ਮਿਹਰ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਤੇ। ਵਿਆਹ ਈਆਂ ਦਾ ਕਰਨਾਂ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰੀਆਂ ਬਿਰਾਦਰੀ ਵੀ ਦਿੱਖੇ। ਸਾਡੀਆਂ ਕੋਹੜੀਆਂ ਪੰਜ ਸੱਤ ਨੇ, ਇਕੋ ਹੀ ਐ। ਬਰਾਤ ਸ਼ਹਿਰ ਔਣੀ ਐ, ਹਲਬਾਈ ਤੇ ਬੇਰ੍ਹੇ ਬੀ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਔਂਗੇ। ਪੱਤਲਾਂ ਡੁਨਿਆਂ ਵਿਚ ਨੀਂ ਰੋਟੀ ਖੁਆਣੀ ਬਰਾਤੀ ਨੂੰ। ਕਪ ਪਲੇਟਾਂ ਕਰਾਕਰੀ ਟੈਂਟ ਬੀ ਸ਼ਹਿਰੀ ਹੋਗ। ਦਾਜ ਬਰੀ ਅੰਬਰਸਰ ਲਿਆਉਣੀ ਐ। ਸੋਨੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਸੇਟ ਬਨਾਉਣ। ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਇਹ ਦਿੰਗੇ। ਕੁੜਮ ਨੂੰ ਇਹ। ਕੁੜਮਨੀਏ ਨੂੰ ਏਹ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲਗਦੇ ਕਿ ਬਾਲੂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਤਾਂ ਨੂੰ ਈ ਜੰਗਲ ਆਲੀ ਗੱਲ ਬਣੀ ਐ ਚਰਨੀ ਦੀ ਮਾਂ।" ਬਸ ਇੰਜ ਹੀ ਸਲਾਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਰਾਤ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਹੀ ਇੰਜ ਹਵਾਈ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉਸਾਰਦਿਆਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਲੰਘ ਚੱਲੇ ਸਨ। ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵਿਖਾਈ। ਉਹ