ਰੋਜ਼ ਪਲਕਾਂ ਵਿਛਾ ਕੇ ਠੇਕੇਦਾਰ ਦਾ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦੇ। ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਗੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ ਨਾ ਹੀ ਬਕਾਇਆ ਰਕਮ ਮਿਲਦੀ ਪਈ ਸੀ। ਲਗਭਗ ਡੇਢ ਲੱਖ ਰੁਪਿਆ ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਠੇਕੇਦਾਰ ਪਾਸ। ਚਰਨੀ ਰੋਜ਼ ਹੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਦੀ, ਫੌਜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੂੰ ਖੁਦ ਮਿਲਣ ਦੀ। ਪਰ ਫੌਜੀ ਖਿਝ ਉਠਦਾ, "ਮੈਂ ਗਲਾਨਾ ਬਾਲੂ ਦੀ ਮਾਂ ਤੁਸਾਂ ਤੀਵੀਆਂ ਦੀ ਏਹੋ ਆਦਤ ਬੜੀ ਮਾੜੀ ਹੁੰਦੀ। ਇਕਦਮ ਛੇਤੀ ਮਚਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ। ਕਿਸੇ ਯਕੀਨ ਨੀ ਕਰਦੀਆਂ। ਥੋੜਾ ਸਬਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਲੈ। ਨਵਾਂ-ਲਵਾਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜੁੜਦਾ ਪਿਆ। ਉਹ ਲੋਕੀਂ ਕੇ ਸੋਚਣਗੇ ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ। ਅਸਾਂ ਜੇ ਕਿੰਨੇ ਭੁੱਖੇ ਆਂ, ਬੇ ਯਕੀਨੇ ਆਂ। ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਜ਼ੁਬਾਨ ਕੀਤੀ ਐ। ਆਦਮੀ ਦੀ ਕੋਈ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਬੀ ਤਾਂ ਹੋਈ ਸਕਦੀ। ਊਣੀ ਜ਼ਰੂਰ ਔਣਾ। ਵੈਦਾ ਕੀਤਾ ਐ ਮੇਰੇ ਨਾਲ।"

ਫੌਜੀ ਨੂੰ ਠੇਕੇਦਾਰ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ, ਫੌਜਣ ਨੂੰ ਉਨੀ ਹੀ ਵੱਧ ਬੇਐਤਵਾਰੀ, "ਮਿੰਨੂ ਠੇਕੇਦਾਰੇ ਦੀ ਨੀਤ ਭਲੀ ਨੀ ਲਗਦੀ। ਮਿੰਨੂ ਤਾਂ ਪੈਲਾਂ ਈ ਯਕੀਨ ਨੀ ਹੀ ਅੰਦਾ, ਉਧੀਆਂ ਬਧਾਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੇ ਕੀਤੀਆਂ ਚੋਪੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ। ਪਤਾ ਨੀ ਕੇਹ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਗਲਾਂਦਾ, ਪਖਲਾ ਬੰਦਾ ਇਕਦਮ ਮਿੱਠਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣੀਕੇ ਸਮਝੇ ਠੱਗੀ ਮਾਰੀ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਗਲਾਨੀਆਂ, ਹਾਲੇ ਬੀ ਟੈਮ ਹੰਗਾ, ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰੇ ਜਾਈਕੇ, ਠੇਕੇਦਾਰ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗੇ। ਸਿੱਧਾ ਨਾ ਗਲਾਇਉ ਪੋਹੇ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਦੱਸੀ ਦੇਣਾ ਮਿੰਨੂ ਸ਼ਹਿਰੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹਾ ਸੋਚਿਆ ਮਿਲਦਾ ਜਾਵਾਂ।"

ਆਖਰ ਫੌਜੀ ਦੇ ਸਬਰ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੁੱਜਾ ਸੀ। ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲਨ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਠੇਕੇਦਾਰ ਦੀ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਬਹੁਮੰਜ਼ਲੀ ਕੋਠੀ ਦੀ ਕਾਲ ਬੇਲ ਦਾ ਬਟਨ ਨੱਪਿਆ। ਨੌਕਰ ਨੇ ਗੇਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।

"ਠੇਕੇਦਾਰ ਜੀ ਘਰ ਨੇ ?"

"ਹਾਂ, ਹੈਗੇ ਦੱਸ?"

ਨੌਕਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਕੋਠੀ ਤੇ ਆਏ ਫੌਜੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤਾਈਂ ਘੂਰਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲਾਈ ਦੇ, ਪਿੰਡੋਂ ਫੌਜੀ ਹੰਸ ਰਾਜ ਆਇਆ।" ਨੌਕਰ ਕੋਠੀ ਅੰਦਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਫੌਜੀ ਹੈਰਾਨਕੁੰਨ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਿਲ ਵਰਗੀ ਕੋਠੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਮਗਰੋਂ ਨੌਕਰ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਆ ਜਾਓ ਅੰਦਰ।"

ਗੇਟ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖੜੋਤੀ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗੀ ਏ ਸੀ ਕਾਰ ਪਾਸੋਂ ਦੀ ਲੰਘ ਕੇ, ਫੌਜੀ ਨੌਕਰ ਮਗਰ-ਮਗਰ ਬੇਠਕ ਵਿਚ ਪੁੱਜ ਗਿਆ। ਬੇਠਕ ਦੀ ਮਹਿੰਗੀ ਸਜਾਵਟ ਵੇਖ ਕੇ ਫੌਜੀ ਦੰਗ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੱਚ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਾਰਾ ਮੇਜ਼, ਰੰਗੀਨ ਟੀ.ਵੀ. ਟੈਲੀਫੋਨ, ਸਿਲਕ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਦੀਵਾਨ। ਮਹਾਰਾਜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਕੁਸ਼ਨ। ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਕਲੀਨ। ਨਰਮ-ਨਰਮ ਸੋਵੇ ਵਿਚ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੱਧਾ ਬਸ ਹੀ ਗਿਆ ਸੀ । ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਬੜੇ ਕੀਮਤੀ ਸ਼ੋਅ