ਪੀਸ, ਮੂਰਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ। ਨੌਕਰ ਨੇ ਫੌਜੀ ਨੂੰ ਫਰਿੱਜ ਦੇ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗਲਾਸ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੈਠਕ ਦੀ ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬੜੇ ਗੋਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦਾ ਵੀ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਾਫ਼ੀ ਉਡੀਕ ਮਗਰੋਂ ਠੇਕੇਦਾਰ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਤੇ ਕੁਸ਼ਨ ਤੇ ਪਿੱਠ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਦੀਵਾਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਬੜੇ ਹੀ ਉਪਰੇ ਤੇ ਰੁੱਖੇਪਣ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ ਸੀ, "ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਆਉਣੇ ਹੋਏ।"

ਠੇਕੇਦਾਰ ਦਾ ਬਦਲ ਹੋਇਆ ਲਹਿਜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਫੌਜੀ ਬੜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਵੀ ਫੌਜਣ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹਦਾਇਤ ਨੂੰ ਭੁਲਦਿਆਂ ਸਿੱਧੇ ਮਤਲਬ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਠੇਕੇਦਾਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਡੀਕਦਾ ਹੀ ਰੇਹਾ, ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਨਾ ਖੈਰਾਂ ਦੀ ਬਕਾਇਆ ਰਕਮ ਹੀ ਦੇਣ ਆਏ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਅੱਗੇ ਚਲਾਉਣ।" "ਫੌਜੀ ਭਾਈ, ਮਾਲ ਦਿੱਲੀ ਮੰਡੀ ਭੇਜਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਦੰਗੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਾਲ ਫਸ ਗਿਆ। ਮਾਰਕੀਟ ਇਕਦਮ ਡਾਊਨ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲਾਗਤ ਵੀ ਨੀ ਮੁੜੀ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਵਿਚ ਲੈੱਸ ਹੀ ਲੈਸ ਹੋਇਆ ਹੈ ਮੈਨੂੰ।"

"ਮੈਂ ਗਲਾਨਾਂ ਠੇਕੇਦਾਰ ਜੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਕੇ ਕਸੂਰ ਹੇ, ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਰੇਟ ਮੁਕਾਇਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਪੁਗਾਈ ਦੇਗੋ।"

'ਚਲੋ ਪੰਡਤ ਭਾਈ ਹੋ। ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਲੈ ਜਾ।" ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਅਲਮਾਰੀ ਦੀ ਸੇਫ 'ਚ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਲੀ ਬੱਦੀ ਕੱਢ ਕੇ, ਕੱਚ ਦੇ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਇੰਜ ਸੁੱਟੀ ਜਿਵੇਂ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਭੀਖ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

"ਏਹ ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨੀ ਹੋਈ, ਠੇਕੇਦਾਰ ਜੀ, ਡੂਢ ਕੁ ਲੱਖ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਬਕਾਇਆ ਬਣਦਾ ਤੇ ਤੁਸਾਂ ਜੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਦਈ ਕੇ ਹਿਸਾਬ ਮੁਕਾ ਦੇਉ।" ਫੌਜੀ ਥੋੜਾ ਤੇਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਫੋਨ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵਜੀ ਸੀ। ਫੌਜੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਰਿਸੀਵਰ ਕੰਨ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, "ਹੈਲੋ! ਕੌਣ ਸਾਬ੍ਹ, ਹੱਛਾ ਹੱਛਾ ਜੀ ਕਰਾਉ ਜੀ ਮੰਤਰੀ ਜੀ ਨਾਲ ਗੱਲ- ਪਰਨਾਮ ਸਰਕਾਰ, ਸਿਹਤ ਕੋਸੀ ਹੈ ਜਨਾਬ ਦੀ? ਕਲ੍ਹ ਪਧਾਰ ਰਹੇ ਹੋ ਨਾ? ਸਾਡੇ ਮਾਈ ਬਾਪ ਉ ਜੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਠੀਕ ਹੀ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੀ ਕੰਮ ਕਾਰ। ਇਸ ਫੈਕਟਰੀ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਆਪਜੀ ਦੇ ਕਰ-ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਾਉਣਾ ਹੈ ਜੀ। ਬਾਕੀ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਨੀ ਜੀ। ਆਪਜੀ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਈ ਚਲਣੀ ਹੈ ਜੀ। ਜਨਤਾ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਜੀ। ਸੇਵਾ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜੀ। ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਜੀ। ਦਾਸ ਹਾਂ ਜੀ ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਬਸ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸਮਝੋ ਜੀ। ਬਸ ਕਿਰਪਾ ਹੈ ਜੀ ਬਸ ਕੱਲ੍ਹ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਦੇਣੇ ਜੀ।" ਠੇਕੇਦਾਰ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ-ਕਰਦਾ ਕਦੇ ਚੋਰ ਅੱਖ ਨਾਲ ਫੌਜੀ ਵੱਲ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਖਚਰਾ ਤੇ ਬਣਾਉਟੀ ਹਾਸਾ ਹੱਸਦਾ। ਕਦੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੰਤਰੀ ਸਾਖਸਾਤ ਉਸਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ।