ਮੈਂ ਕਹਿਨਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁਨੇ ਤਾਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਐਥੋਂ ਚਲਿਆ ਜਾ ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾ ਵਿਖਾਈਂ।"

"ਨੀ ਜਾਂਦਾ ਮੈਂ। ਆਪਣੀ ਬਾਕੀ ਦੀ ਰਕਮ ਲੇਈ ਕੇ ਜਾਂਗਾ।" ਫੌਜੀ ਨੇ ਵੀ ਅੰਗਦ ਵਾਂਗ ਪੈਰ ਜਮਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ।

"ਉਏ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਈ ਅੱਖਾਂ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਐਂ। ਤੇਰੀ ਇੰਨੀ ਮਜ਼ਾਲ। ਇੰਜ ਨੀ ਜਾਵੇਗਾ ਤੂੰ।" ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਨੌਕਰ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਿਆਂ ਫੌਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੋਠੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫੌਜੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਇੰਨੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਲੀਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਜਖ਼ਮੀ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਦਹਾੜਿਆ ਸੀ, "ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਤੇਰੇ ਤੇ ਚਾਰ ਸੌ ਵੀਹ ਦਾ ਮੁਕੱਦਮਾ ਠੇਕਾਂਗਾ। ਤਿੰਨੂੰ ਜੇਲ ਨਾ ਭਿਜਵਾਇਆ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਵੀ ਹੰਸ ਰਾਜ ਨੀ।"

"ਜਾ-ਜਾ ਤੇਥੋਂ ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਐ ਕਰ ਲਵੀ। ਬੜੇ ਵੇਖੋ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਜੇਲ੍ਹ ਭਿਜਵਾਉਣ ਵਾਲੇ।" ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਉਲਾਰਦਿਆਂ ਗੇਟ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਕੋਠੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹੇ ਫੌਜੀ ਦਾ ਦਿਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਾਸ਼ ਉਸ ਪਾਸ ਬੰਦੂਕ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਬੇਈਮਾਨ ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਨਾਲ ਉੜਾ ਦਿੰਦਾ। ਬੇਈਮਾਨੀ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਕੋਠੀ ਨੂੰ ਬੰਬ ਨਾਲ ਉੜਾ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੂੰ ਕਈ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢੀਆਂ। ਇਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੇਬਸ ਆਦਮੀ ਹੋਰ ਕਰ ਵੀ ਕੀ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚੋਂ ਝੰਗ ਨਿਕਲਦੀ ਪਈ ਸੀ।

ਫਿਰ ਕੁਝ ਸੋਚ ਕੇ ਫੌਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਲਹੂ 'ਚੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੈਰ ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਤੇ ਤੁਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਤੱਕ ਦਾ ਲਗਭਗ ਡੇਢ ਫਰਲਾਂਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਉਹ ਪਲਕ ਝਪਕਦਿਆਂ ਹੀ, ਮਿਜ਼ਾਇਲ ਵਰਗੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਅ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਡੀ.ਐਫ.ਓ ਆਫ਼ਿਸ ਜਾਣ ਲਈ ਬਸ ਫੜ ਲਈ ਸੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਪਹਿਲੋਂ ਠੇਕੇਦਾਰ ਨਾਲ ਹੋਈ ਤਕਰਾਰ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਜਿਵੇਂ ਫਟ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ । ਰੋਹ ਦਾ ਜੁਆਲਾਮੁਖੀ ਬਣੀ ਦੇਹ ਫਟ ਕੇ ਪਿਘਲ ਜਾਣਾ ਲੋਚਦੀ ਸੀ । ਸੜਕ ਕੰਢੇ ਉੱਗੇ ਰੁੱਖ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਭੇਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਫੈਦੇ, ਟਾਹਲੀ, ਅੰਬ, ਕਿੱਕਰ, ਅਮਲਤਾਸ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਫੌਜੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੂਹਰੇ ਆਪਣਾ ਹਰਿਆ- ਭਰਿਆ ਸੰਘਣਾ ਜੰਗਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਭਰ ਦੀ ਕਮਾਈ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਜਿਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦਾਅ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਬੱਸੋਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਦੇ ਉਤਰਨ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਫੌਜੀ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਪਰਤੀ ਸੀ। ਬੱਸੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਉਸਨੇ ਡੀ.ਐਫ.ਓ. ਦਫ਼ਰ ਪੁੱਜਣ ਦਾ ਰਸਤਾ