ਦੀ ਪੂਛ ਮਰੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਭਿੜਾ ਦਿੰਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿੜਦਿਆਂ ਵੇਖਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਸੈਲ ਤੇ ਖੁੰਖਾਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਂ ਤੋਂ ਫੜਕੇ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਅਜਮਾਇਸ਼ ਵੀ ਕਰਨ ਲਗਦਾ। ਖ਼ਤਰਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲਈ ਰਣਵਿਜੇ ਸਿੰਘ ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਛਿੰਜਾਂ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਉਹ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਘੁਲਣ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਾਣ ਦੇ ਕੱਦ ਕਾਠ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਭਲਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਟਕਣੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਾਂ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ।

ਹਾਲਾਂਕਿ ਭਾਗ ਸਿੰਘ ਵੀ ਵੇਖਣ ਪਾਖਣ ਨੂੰ ਰਣਵਿਜੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਤਕੜਾ ਜਵਾਨ ਸੀ ਪਰ ਚਿੜੀ ਦੇ ਬੋਟ ਵਰਗਾ ਦਿਲ, ਇਕਦਮ ਦੱਥੂ ਤੇ ਡਰਪੋਕ। ਨਿੱਕੀ-ਨਿੱਕੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਘਬਰਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿਚ ਵੀ ਵਾਡੀ। ਰਗੜ-ਰਗੜੇ ਕੇ ਪਾਸ ਹੁੰਦਾ। ਹਮ-ਵਰਕ ਨਾ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਮਾਸਟਰਾਂ ਦੀ ਕੁੱਟ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸਕੂਲੇ ਨਾ ਵੜਦਾ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਹੀ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ। ਖੇਡਾਂ 'ਚ ਵੀ ਕੋਈ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਖੰਡ ਚੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਲੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਹੀ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਵੀ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਨਾਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ।

ਦਸਵੀਂ ਪਾਸ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ ਰਣਵਿਜੇ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਫੌਜ ਵਿਚ ਭਰਤੀ ਹੋਣ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਨਾਲ ਭਾਗ ਸਿੰਘ ਵੀ। ਉਂਜ ਨਾ ਤੇ ਭਾਗ ਸਿੰਘ ਆਪ ਹੀ ਦਿਲੋਂ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਆਪਣੇ ਲਾਡਲੇ ਨੂੰ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਪਰ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਸੀ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀ। ਆਮਦਨ ਦਾ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਤੇ ਮੁੱਖ ਸੇਮਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਰਣਵਿਜੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਕ ਤੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੋਹਾਂ ਕਰਕੇ ਫੌਜ ਵਿਚ ਭਰਤੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਭਾਗ ਸਿੰਘ ਸਿਰਫ਼ ਰਣਵਿਜੇ ਦੀ ਦੇਖਾ-ਦੇਖੀ ਤੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਕਰਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਪੈਨਸ਼ਨ ਆਉਣ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਹੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਕੇ ਵਾਪਿਸ ਆਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਇਹ ਵੀ ਸੰਜੋਗ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਪੜ੍ਹੇ। ਇਕੱਠੇ ਭਰਤੀ ਹੋਏ। ਇਕੱਠਿਆਂ ਰੰਗਰੂਟੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਯੂਨਿਟ ਵਿਚ ਤੈਨਾਤ ਹੋਏ। ਇੱਕ ਥਾਂ ਪੇਸਟਿੰਗ ਵੀ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਕਸਰ ਛੁੱਟੀ ਵੀ ਇਕੋ ਵੇਲੇ ਆਉਂਦੇ। ਨੌਕਰੀ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ। ਰਣਵਿਜੇ ਤਾਂ ਬਜ਼ਿੱਦ ਸੀ ਕਿ ਤਿੰਨੇ ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਪੀਲੇ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਵਸਾਉਣਾ ਸੀ। ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦੀ ਮੰਗਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਸਰਦੀ ਦੀ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਉਸਦੀ ਡੋਲੀ ਤੋਰਨੀ ਸੀ।

ਰਣਵਿਜੇ ਦੀ ਦਲੇਰੀ ਤੇ ਸ਼ਖਸ਼ੀਅਤ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਸੀ ਨੇੜਲੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਬਾਲਾ। ਉਹ ਵੀ ਰਣਵਿਜੇ ਸੰਗ ਦਸਵੀਂ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹਾਜ਼ਰ-ਨਾਜ਼ਰ ਮੰਨ ਕੇ ਸੰਗ-ਸੰਗ ਜੀਣ ਮਰਨ ਦੀਆਂ