ਸਨ। ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਟਕਲਬਾਜ਼ੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਧਰ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਤਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਫੈਲਦਿਆਂ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਭਾਗ ਸਿੰਘ ਵੀ ਪਿੰਡ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਯੂਨਿਟ ਤੇ ਪਰਤਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਸਹਿਜਤਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਇਕ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਯੂਨਿਟ ਦੇ ਕੁਝ ਫੌਜੀ ਜਵਾਨ ਭਾਗ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿਚ ਪਿੰਡ ਪੁੱਜੇ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਹੀ ਸਕਤੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਇਸੇ ਗੱਲ 'ਤੇ ਅੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ 'ਭਾਗਾ ਤਾਂ ਤਾਰ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਯੂਨਿਟ ਨੂੰ। ਰਸਤੇ ਬਿਚ ਕੋਈ ਗੜਬੜ ਹੋਈ ਗਈ ਹੋਗ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨੀ।" ਫੌਜੀ ਜਵਾਨ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁੱਛ-ਪੜਤਾਲ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਗਏ ਸਨ।

ਉਧਰ ਬਾਰਡਰ 'ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਬੱਦਲ ਸੰਘਣੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਰਣਵਿਜੇ ਤੇ ਉਸ ਵਰਗੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਉਸ ਚੋਟੀ ਨੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਚੋਟੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਚੋਰੀ-ਛਿਪੇ ਘੁਸਪੈਠ ਕਰਕੇ ਉਸ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਬੰਕਰ ਬਣਾ ਲਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੋਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਠਿਕਾਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਹੇਠ ਆ ਗਏ ਸਨ। ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬੰਬ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕਈ ਕੈਂਪਾਂ ਤੇ ਬੰਕਰਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਪਲਾਈ ਲਾਈਨ ਵਿਚ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਆਹਮਣੇ-ਸਾਹਮਣੇ ਦੀ ਟੱਕਰ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਫ਼ਾਇਆ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਅਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਬਾਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਚੋਟੀ ’ਤੇ ਮੁੜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਲਈ।

ਰਣਵਿਜੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤੀ ਦੁਸ਼ਮਣ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਣਵਿਜੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਡੋਲੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਦੋ-ਦੋ ਹੱਥ ਕਰਨ ਲਈ ਫੜਕਦੇ ਪਏ ਸਨ। ਉਹ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਨ, ਲੋਕ ਦੁਆਲੇ ਗੋਲੀ-ਸਿੱਕਾ, ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਰਾਈਫਲ, ਭਾਰੀ ਭਰਕਮ ਵਰਦੀ ਤੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੁਦਾਲ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਉੱਨੀ ਹਜ਼ਾਰ ਫੀਟ ਉੱਚੀ ਬਰਫ਼ੀਲੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਇੰਚ-ਇੰਚ ਅੱਗੇ ਸਰਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਬਰਫ਼ ਵਿਚ ਕੁਦਾਲ ਗੱਡ ਕੇ, ਪੈਰ ਟਿਕਾਉਣ ਜੋਗੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਨਾਲ-ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ। ਦੂਸਰੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲ ਰਾਈਫਲ ਦੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ, ਜ਼ੀਰੋ ਡਿਗਰੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤਾਪਮਾਨ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਦਸਤਾਨਿਆ ਤੇ ਵਜ਼ਨੀ ਵਰਦੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸਰੀਰ ਸੁੰਨ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸਾਹ ਰੁਕਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਪਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉਡਾਉਣ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਹੌਸਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਵਿਚ ਨਵੀਂ ਜੁੰਬਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਚੜ੍ਹਾਈ,