ਹੱਦ ਤੱਕ ਲਾਈਲੱਗ ਇਨਸਾਨ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਬਾਂਕੇ ਦੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਹਮਸਫ਼ਰ ਬਣ ਸਕੇ।

ਮੂੰਹ ਤੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਪੈਂਦੀ ਪਰ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇ ਬਾਂਕੇ ਦੀ ਚੁਗਲੀ ਕਰਦੀਆਂ। ਮਨ ਦੀ ਭੜਾਸ ਕੱਢ ਕੇ ਈਰਖਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਕ ਦਿਨ ਬਾਂਕਾ ਖੂਹ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਥੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਕੇ ਤੁਸ਼ੀ ਨੇ ਛੇੜਿਆ ਸੀ, "ਬਾਂਕਿਆ ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਤਾਈਂ ਆਪਣੀ ਭਾਬੀਏ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭਰਦਾ ਰੋਗਾ। ਉਣ ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਲਾੜੀ ਲੇਈ ਆ ਅੜਿਆ।"

"ਲਿਆਈ ਦੇ ਨਾ ਫਿਰੀ ਆਪਣੇ ਬਰਗੀ ਛੈਲ ਛਬੀਲੀ।" ਬਾਂਕੇ ਨੇ ਵੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

"ਅੜਿਆ ਮੈਂ ਤਾਂ ਕੱਲੇ ਈ ਲਿਆਈ ਦਿਆਂ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਭਾਬੀਏ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਔਂਗੀ ਤਾਂ ਨਾ। ਉਦ੍ਹੇ ਨੱਕੇ ਨੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕੋਈ ਬੀ। ਮਿਜ ਲਗਦਾ, ਤੂੰ ਛੜਿਆ ਈ ਮਰੀ ਜਾਣਾ ਆਹੋ।"

"ਕੀਆ ਨਾ ਪਸੰਦ ਔਂਗ ਜੇ ਕੋਈ ਚੱਜੇ ਦੀ ਲਿਆਂਗੀ ਤਾਂ।" ਬਾਂਕੇ ਦੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਈ ਸ਼ੀਲਾ ਵਿਚਾਲੇ ਬੋਲ ਪਈ ਸੀ, "ਜੇਹੜੀ ਦੇ ਜਨਿਆਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਖਾਣੀ ਗਿੱਝੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਨੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਕਹਾੜੀ ਕਾਹਨੂੰ ਮਾਰਨੀ ਭਲਾ।"

"ਅੜੀਏ, ਕੱਲੀ ਕਮਾਈ ਨਾ ਗਲਾ ਸਾਰਾ ਈ ਕੁਝ ਗਲਾ, ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ।" ਸਾਰੀਆਂ ਰਹੱਸਮਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਈਆਂ ਸਨ।

"ਕੀਆਂ ਦੀ ਕਮਾਈ। ਸਾਰਾ ਈ ਕੁਝ ਕੇ। ਮੋਰੀਆ ਅਕਲਾ 'ਚ ਨੀ ਪੈਂਦੀਆ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬੁਝਾਰਤਾਂ।" ਬਾਕੇ ਨੇ ਅਨਜਾਣਪੁਣੇ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।

"ਭੋਲਿਆ, ਸੂਬਾ ਤਾਂ ਸਾਲ 'ਚ ਇਕ ਅੱਧੀ ਵਾਰੀ ਫਰਾਟੀ ਮਾਰਦਾ। ਮਗਰੋਂ ਤੂੰ ਈ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਟੱਬਰੇ ਦੀ ਸਾਂਭ-ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾਂ। ਉਧੀਆ ਜ਼ਮੀਨ ਤੂੰ ਹੀ ਤਾਂ ਬੋਹਨਾ। ਪਾਣੀ ਦਿੱਨਾ। ਗੋਡੀ ਕਰਦਾਂ ਤੇ ਰਾਖੀ ਬੀ ਕਰਦਾਂ। ਸ਼ੀਲਾ ਦੇ ਦੋ ਅਰਥੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਮਰਮ ਸਮਝਦਿਆਂ ਹੀ ਖੂਹ ਤੇ ਵੱਜਿਆ ਠਹਾਕਾ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਬਾਂਕੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤੈਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ੀਲਾ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਮਜਾਕ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਦੀ ਕੁਝ-ਕੁਝ ਸਮਝ ਪੇ ਗਈ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਤੇ ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਭਾਬੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਹੋਰ-ਹੋਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਵੇਖਦੇ ਨੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸੋਚਾਂ 'ਚ ਡੁੱਬਾ ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਈ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਘਰ ਪੁੱਜ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਘੜਵੰਜੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਰੋਟੀਆਂ ਸੇਕਦੀ ਭਾਬੀ ਪਾਸ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਖਜੂਰਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਬੈਠਕੂ ਤੇ ਉਹ ਪਲਾਥੀ ਮਾਰ ਕੇ ਬਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਭਾਬੀ ਦੇ ਸੁੱਘੜ ਹੱਥ, ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਅੰਦਰ ਰੜ੍ਹੀ ਤੇ ਫੁੱਲੀ ਰੋਟੀ