Back ArrowLogo
Info
Profile

ਰੇਹਗੀ ਜਾਂ ਫਿਰੀ ਮੈਂ... !"

"ਆਹੋ, ਸੌਂਕਣ ਜੂ ਤੇਰੀ ਆ ਜਾਣੀ ਸੀ, ਦੋ-ਦੋ ਖਸਮਾਂ ਨਾਲ ਐਸ਼ ਕਿੱਦਾ ਕਰਨੀ ਸੀ ਫੇਰ ਤੂੰ।" ਠਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਰਮ ਹਿਆ ਨੂੰ ਛਿੱਕੇ 'ਤੇ ਟੰਗਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ।

"ਫਿਰੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡੋਂ ਭੱਜੀ ਕੇ, ਕੇ-ਕੇ ਕੀਤਾ, ਕੁੱਬੇ-ਕੁੱਬੇ ਰਹੇ ਮਿੰਨ੍ਹ ਨੀ ਪਤਾ, ਪਰ ਦੋ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਏਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਮੁੜੀ ਆਈ। ਮੈਂ ਈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਗਲਾਇਆ ਤਾਂ ਇਹ ਮਿਠੂ ਈ ਮਾਰਨ ਪਈ ਗਈ। ਗੁਲਾਂਦੀ ਏਹ ਘਰ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਐ ਫਿਰੀ ਮੈਂ ਬੀ ਲਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹੀ ਈਦੇ।"

"ਆਹੋ ਤੈਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਜੂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਦਿਉਰ ਦਾ ਘਰ ਵਸਦਾ ਵੇਖ ਕੇ। ਚੰਗਾ ਹੁਣ ਲਗਦੇ ਹੱਥ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸ ਦੇ, ਕਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਵੇਚਿਆ ਸੀ ਇਸ ਰਾਂਝੇ ਦੀ ਤੇਰੀ ਸੌਂਕਣ ਨੂੰ.....।"

"ਵੇਚਿਆ ਰੰਗ... ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਏਹ ਗਲਾਂਦੀ ਏ। ਮਿਨੂ ਕੇਹੜਾ ਦੱਸੀ ਕੇ ਭੱਜੇ ਹੋ ਦੋਵੇਂ ।" ਫੌਜਣ ਨੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

"ਬੋਲ ਉਏ ਵੱਡਿਆ ਰਾਂਝਿਆ, ਏਸ ਮਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਜੀ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ... ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਭਰਾ ਮਾਰ ਕੀਤੀ ਫਿਰ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ-ਧੀਆਣੀਆਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇਰਾ ਉਏ ।" ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਠਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਵੀ ਹੱਥਲੀ ਡਾਂਗ ਨਾਲ ਪੰਜ-ਸੱਤ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਮਾਨ ਸਿੰਘ ਦੇ।

"ਉਏ ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੰਨ ਲੈ ਆਪਣਾ ਕਸੂਰ, ਸਾਰਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ।" ਠਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ ਸੀ।

"ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਗਲਾਂਦੇ ਓ.. ਮੈਂ ਮੰਨੀ ਲੇਨਾ ।" ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਾ ਚਲਦਾ ਵੇਖ ਮਾਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਵੱਸ਼। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਜ਼ੁਰਮ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

"ਉਏ ਮੈਂ ਨੀ ਕਹਿੰਦਾ-ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਐ ਸਾਰੀ ਪਬਲਿਕ ਸਾਹਮਣੇ। ਲਾਓ ਜ਼ਰਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਕੜੀਆਂ ਤੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ ਹਵਾਲਾਤ ਵਿਚ ਲਿਜਾ ਕੇ।" ਠਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਮੁੜ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਰਾਜਪੂਤ ਬਿਰਾਦਰੀ ਦੇ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਬਜ਼ੁਰਗ ਉਠ ਖੜੋਤੇ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਲੈ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਮਿੰਨਤ ਖੁਸ਼ਾਮਦ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਸਾਹਬ ਬਹਾਦਰ ਜੀ, ਉਣ ਮਾਰੀ ਦੇਣਾ ਮਾਨੋ ਨੂੰ। ਉਸ ਤੋਂ ਗਲਤੀ ਹੋਈ ਗਈ। ਉਧੀ ਥਾਂ ਅਸਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪੱਗ ਰੱਖ ਕੇ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਫੌਜਣ ਠਾਣੇ ਚਲੀ ਗਈ ਤਾਂ ਸਾਡੀਆ ਬਿਰਾਦਰੀ 'ਤੇ ਕਲੰਕ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਲੱਗੀ ਜਾਣਾ। ਅਸਾਂ ਜੋ ਕੁਸੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਦਿਖਾਨ ਜੋਗੇ ਨੀ ਰੋਹਣਾ। ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਗਲਾਂਗੇ, ਊਆ ਈ ਹੋਗ। ਬੱਸ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਾਹਰ ਨੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਜਿੰਦੇ ਜੀ ਮਰੀ ਜਾਗੇ।"

"ਗੱਲ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਠੀਕ ਐ ਬਜ਼ੁਰਗੋ, ਪਰ ਵੇਖੋ ਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਗੁਨਾਹ ਕੋਡਾ ਕੀਤਾ ਅੇ-ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਧਾਲਣਾ, ਵੇਚਣਾ ਤੇ ਫਿਰ ਜਾਨੋਂ

229 / 239
Previous
Next