9. ਦੂਜੀ ਭਦਾੜੀ

ਦੂਸਰੀ ਸੰਗਰਾਦ ਨੂੰ ਬੇਸ਼ਕ ਛੁੱਟੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਚਨਚੇਤ ਛੁੱਟੀ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ੈਲ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਦੂਜੀ ਭਦਾੜੀ ਭਰਨ ਲਈ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ੈਲ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੁਗਾਇਆ ਸੀ। ਐਤਕੀ ਸ਼ੈਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ। ਉਹ ਬੀਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗਦੀ। ਪਰ ਭੈਰੂ ਬਾਬੇ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੁਕਮ ਤਾਂ ਮੰਨਣਾ ਹੀ ਪੈਣਾ ਸੀ।

ਇਸ ਬਾਰ ਬੈਲ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਬੜੇ ਅਰਾਮ ਨਾਲ ਤੁਰ ਕੇ ਗਈ। ਗੱਲਾ ਕਰਦੀ। ਸ਼ੈਲ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕੋ ਗੱਲ ਦੁਹਰਾਉਂਦੀ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੈਲ ਲਈ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਲੱਭੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਰਖੁਰੂ ਹੋਈ ।"

ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਜਾਂ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਸ਼ੈਲ ਦੀ ਮੇਰੇ 'ਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਿਰੰਤਰ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਇਸ਼ਾਰਿਆ ਤੇ ਅਦਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨੇੜਤਾ ਕਾਇਮ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਸ਼ੈਲ ਦੀ ਮਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਛਕੜ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀ ਸੀ। ਭੈਣ ਭਰਾਵਾਂ ਬਾਰੇ। ਜਾਤ ਬਾਰੇ। ਪਿੰਡ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ। ਨੌਕਰੀ ਵਾਲੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਘਰੇਲੂ। ਘਰੇਲੂ ਤਾਂ ਕਿੰਨੀ ਪੜ੍ਹੀ ਲਿਖੀ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ ਸਵਾਲਾ ਨੂੰ ਵਿਰਾਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

"ਮਾਤਾ ਜੀ, ਅਜੇ ਮੈਂ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਨੌਕਰੀ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਨੌਕਰੀ ਕੱਚੀ ਐ। ਮੈਥੋਂ ਵੱਡੀ ਇਕ ਭੈਣ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਹਾਲੇ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਸਾਲ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੇ ਇਸ ਉੱਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ੈਲ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਪੁਜਾਉਣ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੀ ਹਮਦਰਦੀ ਦੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਅਰਥ ਲਾ ਬੈਠੇ ਸਨ।

ਸ਼ੈਲ ਇਸ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਬੀਮਾਰ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਜਾਂਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਫਬ ਕੇ ਆਈ ਸੀ। ਕਚਨਾਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗਾ ਸੂਟ, ਉਸ ਦੇ ਕਸ਼ਮੀਰਨਾ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਤੇ ਕਾਫੀ ਫਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਧਾਰਣ ਜਿਹੀ ਗੁੱਤ। ਗੋਲ 'ਚ ਚਿੱਟੇ ਮੰਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਹੜੀ ਪਹਿਲੀ ਭਦਾੜੀ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਲੇ 'ਚ ਲੈ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗੂਠੀ ਵੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਭਾਅ ਮਾਰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚਲਾ ਨਗ ਵੀ ਸੁੱਚੇ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਲਗਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅੱਖੀਂ ਹਲਕਾ ਕੰਜਲ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੰਦਾਸੇ ਨਾਲ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ