ਕੁਦਰਤੀ ਲਿਪਿਸਟਕ। ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਦੇ ਭਰਵੱਟੇ ਲਾਗੇ ਕਾਲਾ ਤਿਲ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਚਾ ਨੋਕ। ਉਤਲੇ ਨਾਲੋਂ ਹੇਠਲਾ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮੇਟਾ ਤੇ ਰਸੀਲਾ। ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਝਮਕੇ। ਤੇ ਬੜਾ ਸਲੀਕੇਦਾਰ ਸ਼ਰੀਰ। ਕਿਧਰੇ ਦੀ ਫਾਲਤੂ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬੜੇ ਹੀ ਨਪੇ- ਤੁਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਤੇ ਤੁਰਦੀ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ ਗਿਣ-ਗਿਣ ਕੇ ਕਦਮ ਧਰਦੀ।

ਉਸਦੀ ਸਾਦਗੀ ਵਿਚ ਵੀ ਬਲਾ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਠਾਠਾ ਮਾਰਦੀ ਸੀ। ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਿਗਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਮੁਸਕਰਾਉਣਾ, ਉਸ ਦੀ ਅਦਾ ਨੂੰ ਕਾਤਿਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕੀ ਜੇ ਏਲ ਦੇ ਕਦ ਮੁਤਾਬਕ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਰੀਰ ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਭਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵਾਧਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸਮ ਦੀ ਅਪੀਲ ਵਧ ਜਾਣੀ ਸੀ।

ਦੁੱਖ ਭੰਜਣੀ ਏਭੋ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨਹਾਉਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹਾਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਏ।

"ਮੈਂ ਘਰੋਂ ਨਾਹ ਕੇ ਆਈ ਆ, ਮੈਂ ਨੀ ਮੁੜੀ-ਮੁੜੀ ਕੇ ਨੋਹਣਾ। ਮਿੰਜ ਡਰ ਲਗਦਾ। ਕੀਆਂ ਭਾਈ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜੀ-ਚੜੀ ਕੇ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਧੱਕਾ ਦੇ ਨੇ।" ਸ਼ੈਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਸਹਿਮ ਗਈ ਸੀ।

ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਗੁਆਚ ਗਏ ਸੀ। ਐਤਕੀ ਸ਼ੈਲ ਪਹਿਲਾ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਝਿਝਕੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਭੁੱਟ ਖਾ ਲੈਂਦੀ। ਜਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਲੈਣ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, ਖ਼ਰੀਦ ਲੈਂਦੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਨਿਕਲੇ ਹਰ ਵਾਕ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਤਪਰ ਜਾਪਦੀ ਸੀ, ਮੇਲੇ 'ਚ ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਘੁੱਟ ਕੇ ਰਡਿਆ ਲਿਆ ਸੀ। ਸ਼ੈਲ ਨੇ ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ ਭੂਲੇ ਤੇ ਝੂਟੇ ਲਏ। ਖਰੀਦਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਇਕ ਟੈਂਟ ਹੇਠਾਂ ਖਾਲੀ ਪਏ ਮੇਜ ਤੇ ਅਸੀਂ ਬੈਠ ਗਏ। ਮੈਂ ਚਾਟ ਦੀਆਂ ਦੇ ਪਲੇਟਾਂ ਦਾ ਆਰਡਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕੀ ਸ਼ੈਲ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ, ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਅਜੇ ਫੇਸ ਦੀ ਗੋਡਿੰਗ ਵਿਚ ਇਨਾ ਮਾਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਮਜਮੂਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਪ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਚਾਟ ਖਾਦਿਆਂ-ਖਾਦਿਆਂ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੈਲ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ। "ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਐ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੈ, ਪਰ ਕਹਿੰਦੇ ਨਹੀਂ-ਮੈਥੋਂ ਲੁਕਾਉਂਦੇ ਹੋ ਬੇਲ ਦਿਉ-ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ, ਮੂੰਹ ਆਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਰੋਕੀ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ।"

"ਨੀ-ਨੀ-ਈਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨੀ ।" ਸ਼ੈਲ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਲਈ ਸੀ। "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਵਿਸਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਫਿਰ ਭਿਜਕ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ।" ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਮਗਰੋਂ ਸੈਲ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਹੀ। ਫੇਰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਟਾਲਦਿਆਂ ਬੋਲੀ, "ਫਿਰੀ ਕਦੇ