ਸਹੀ।" ਕਹਿ ਕੇ ਮੇਰੀ ਉਤਸਕਤਾ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

"ਅੱਜ ਮੌਕਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠੇ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਰਹੰਗੀ ਗੱਲ ।" ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰੇਰਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੈਲ ਨੇ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਕੇ ਨਹੁੰ ਨਾਲ ਮੇਜ ਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਜਿਹੀਆ ਵਾਹੁੰਦਿਆ ਬੜੇ ਹੀ ਅਪਣੱਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮਿਨੂ ਨੀ ਦੱਸਣਾ ਅੰਦਾ। ਕੀਹਾ ਗਲਾਂਦੇ। ਬਸ ਦੀਆਂ ਸਮਝੀ ਲੰਗ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਰਦਾ। ਅਸਾਂ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਈਆ ਈ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰਹੀਏ। ਮਿੰਨ੍ਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥ ਬੜਾ ਖਰਾ-ਖ਼ਰਾ ਲਗਦਾ ।"

ਉਂਜ, ਮੈਂ ਸ਼ੈਲ ਦੀ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮੂਹੋਂ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ-ਚੰਗਾ ਲਗਾ ਸੀ।

"ਕਮਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆ। ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ। ਰਾਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਇਆ।"

"ਸੱਚੀ ਤਾਂ, ਫਿਰੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਦਾ ਕਰ ਤੁਸਾਂ ਜੇ ਮਿਨੂੰ ਕਦੀ ਛੱਡੀ ਕੇ ਨੀ ਜਾਣਾ।" ਸ਼ੈਲ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਬੰਦਾ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਲਈ ਤਾਂ ਤਿਆਰ ਸੀ ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਕਿਸੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਿਚ ਬੱਝਣ ਲਈ ਮਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਭਾਵੁਕ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਸਮਾਂ ਖਾਣ ਦੇ ਹੱਕ 'ਚ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਹੀ ਸ਼ੈਲ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।

"ਵੇਖ, ਸਾਲੂ, ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂਦੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਿਚ ਬੱਝਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੋਲ ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਦੇਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਰਦਾ।"

"ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਕੁੜੀ ਹਾਂ ਇਸ ਲਈ ?"

"ਨਹੀਂ।"

"ਮੈਂ ਅਨਪੜ੍ਹ ਆ।"

"ਨਹੀਂ।"

"ਮੈਂ ਗਰੀਬ ਘਰ ਦੀ ਆ।"

"ਨਹੀਂ।"

"ਮੈਂ ਸੋਹਣੀ ਨਹੀਂ।"

"ਨਹੀਂ।"  

"ਮੈਂ ਸਮਝੀ ਗਈ, ਅਸੀ ਨੀਵੀਂ ਜਾਰ ਦੇ ਆਂ ਤਾਂ ਹੀ ਨਾ?"

"ਨਹੀਂ ਸ਼ੈਲ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਜਾਤ-ਪਾਤ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ

"ਫਿਰੀ ਕੇਂਹ?" ਸ਼ੈਲ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਸੀ, ਸ਼ੈਲ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵੇਖ ਕੇ। ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਲ ਸੁਣ ਕੇ। ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਇਕਦਮ ਭਲੀ, ਅੱਲ੍ਹੜ ਤੇ ਬੇਜ਼ੁਬਾਨ ਜਿਹੀ ਲੜਕੀ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਪ੍ਰਚੰਡ ਜਜ਼ਬਾਤ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ।