ਸੀ। ਦੌੜਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਟਾਈਫਾਈਡ ਵਿਗੜ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਆਰ.ਐਮ.ਪੀ. ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਇਲਾਜ ਕਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਤੇ ਹੱਥੋਂ ਜਾਂਦੀ ਲੱਗੀ। ਸੀਰੀ ਦੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰਹ ਦੀ ਸਿਫਤਾਂ ਕਰਦੇ ਨਾ ਬਕਦੇ।

"ਬਸ ਇਸ ਜੁਆਕ ਨੂੰ ਸਾਂਭ ਲਵੇ। ਇਸਦੀ ਮਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਰ ਸਮਝੇ। ਹੋਰ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨੀ ਚਾਹੀਦਾ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਡ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਧਿਰਾਂ ਲੋੜਵੰਦ ਸਨ। ਦੋਹਾ ਵਿਚਾਲੇ ਕੋਈ ਪਰਦਾ ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਮੁੰਡੇ ਪੱਖ ਬਿੱਲਾ ਤੇ ਸ਼ੈਲ ਆਲੇ ਪਾਸਿਓ ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਮੇਦਾਰੀ ਸਾਂਭ ਲਈ। ਦੋਹਾ ਧਿਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਇਆ। ਗਿਆਰਾ ਬੰਦੇ ਸਾਦ-ਮੁਰਾਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੈਲ ਨੂੰ ਵਿਆਹੁਣ ਆਏ।

ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗਿਆ ਸ਼ੈਲ ਮੇਰੇ ਗਲ ਲੱਗ ਕੇ ਭੁੱਬਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਰੋਈ। ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾਇਉ ਨਾ। ਮਾਤਾ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਿਉ। ਗੇੜਾ ਮਾਰਦੇ ਰਿਹੇ... ।" ਮਸਾਂ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਡੋਲੀ 'ਚ ਬਿਠਾਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਵੀ ਪਰਲ-ਪਰਲ ਅੱਥਰੂ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹੱਲ ਹੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ। ਬਾਜਦਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਮਗੀਨ ਧੁਨ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ-

"ਚਲ ਹੀ ਸਜਣੀ, ਅਬ ਕਿਆ ਸੋਚੋ

ਕਜਰਾ ਨਾ ਬਹਿ ਜਾਏ ਰੋਤੇ-ਰੋਤੇ

ਦੁਲਹਨ ਬਣ ਕੇ, ਗੋਰੀ ਖੜੀ ਹੈ

ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾ, ਕੈਸੀ ਘੜੀ ਹੈ

ਕੋਈ ਯਹਾ, ਕੋਈ ਵਹਾਂ, ਕੋਈ ਕਹਾਂ... ਰੇ.. ਚਲ ਗੇ ਸਜਣੀ.. ।"

ਇਸ ਗੀਤ ਦਾ ਫਿਲਮ ਵਿਚ ਫਿਲਮਾਕਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸਦਾ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਪਰ ਸ਼ੈਲ ਦੀ ਵਿਦਾਈ ਮੌਕੇ ਤੇ ਇਸ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਘਲਾ ਛੱਡਿਆ ਸੀ। ਪੋਤਾ-ਪੋਤਾ ਬੂਟਾ-ਬੂਟਾ ਕੁਰਲਾ ਉਠਿਆ ਸੀ, ਸ਼ੈਲ ਨੂੰ ਜਾਦਿਆ ਵੇਖ ਕੇ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸ਼ੈਲ ਨੇ ਸਦਾ ਲਈ ਜਾਣਾ ਸੀ ਜਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਪੇਕੇ ਘਰ ਫੇਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਉਣਾ, ਪਰ ਇਕ ਬਾ ਤੋਂ ਉਖੜ ਕੇ ਦੂਜੀ ਥਾਂ ਲਾਏ ਗਏ ਬੂਟੇ ਦਾ ਦਰਦ ਤਾਂ ਹੰਢਾਉਣਾ ਹੀ ਪੈਣਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਕੂਨ ਸੀ ਕਿ ਚਲੇ ਮੇਰੇ ਜਰੀਏ ਸ਼ੈਲ ਦਾ ਘਰ ਵਸਿਆ। ਇਥੇ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸ 'ਤੇ ਕੀ ਬੀਤਣੀ ਸੀ। ਸ਼ੈਲ ਦੀ ਮਾਤਾ ਮੈਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੰਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਥਕਦੀ।