10. ਇਕ ਲੇਖਕ ਦਾ ਜਨਮ

ਸ਼ੈਲ ਦੇ ਵਿਆਹ ਮਗਰੋਂ ਮਨ ਕਈ ਦਿਨ ਉਦਾਸ-ਉਦਾਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਤੀ ਮਨ ਵਿਚ ਹਮਦਰਦੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸੀ। ਸ਼ੈਲ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਇਕਰਾਰ ਮੁਤਾਬਕ ਮੈਂ ਰਾਮ ਆਸਰੇ ਡਾਕੀਏ ਘਰ ਚਿੱਠੀ ਫੜਾਉਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਸ਼ੈਲ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਵੀ ਪੁੱਛ ਆਉਂਦਾ।

ਉਸ ਦਿਨ ਸ਼ੈਲ ਵੀ ਪੇਕੇ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਬਣਾਉਟੀ ਜਿਹਾ ਗਿਲਾ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹਾਲ ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਖ਼ੁਸ਼ ਹੈ ਨਾ ਨਵੇਂ ਘਰ ਜਾ ਕੇ।"

"ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਬੜੀ ਕਾਹਲੀ ਪਈਓ ਹੀ, ਮਿਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਕੱਢਣ ਦੀ।"

"ਭਰਾ ਤਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਈ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਰੇ ਘਰ ਤੇਰੀ ਕੇ, ਤਿੰਨ੍ਹ ਕਿੰਨੀਆ ਦੇਰਾ ਰੱਖੀ ਛੱਡਣਾ ਹਾ ਇੱਥੇ। ਇਹ ਤਾਂ ਭਲਾ ਹੋਵੇ ਮਾਹਟਰ ਜੀ ਦਾ।" ਮੇਰੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲੋਂ ਹੀ ਸ਼ੈਲ ਦੀ ਮਾਂ ਬੋਲ ਪਈ ਸੀ। ਸ਼ੈਲ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਸੀਰੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਲੜਕਾ ਸ਼ੈਲ ਦਾ ਵਸਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਖਾਂਦਾ।

ਸੇਲ ਨੇ ਪਤਾ ਨਹੀ ਜਾਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਤੇ ਇਕਦਮ ਕਿਹੜਾ ਜਾਦੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸੀਰੀ ਦੇਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮਾਂ ਪਿਉ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਨੇ ਬੇਲ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਤੋਂ। ਬਸ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਨੂੰਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਉਹ। ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਜੇਲ ਆਪਣੀ ਸਿਆਣਪ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗੀ।

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹੋ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਬਸ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੀ, ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਸੀਰੀ ਹੋਣੀ ਕੋਈ ਖ਼ਰਾਬੀ ਕਰਨਗੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਂਭ ਲਵਾਂਗੇ। ਸ਼ੈਲ ਨੇ ਮਰਦੇ ਦਮ ਤੱਕ ਇਸ ਗੈਲ 'ਤੇ ਅਮਲ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬਹੁਤਾ ਧਿਆਨ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਖਰਚ ਕਰਦਾ। ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਇਕ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ ਸੀ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਤੇ ਹਿੰਦੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀਆਂ ਕਾਫ਼ੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਧੂੜ ਰੋਕਦੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਿਉਂਕ ਹੀ ਚਟ ਕਰ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਕਰਕੇ ਠੀਕ ਪੁਸਤਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੁੱਪ ਲੁਆਈ। ਫਿਰ ਡੀ.ਡੀ.ਟੀ ਮੰਗਵਾ ਕੇ ਛਿੜਕਾਈ। ਸਟਾਫ਼ 'ਚੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਣ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਕਿਤਾਬ ਨਾਲ ਚਬਾਰੇ ਲੇ ਆਉਂਦਾ। ਖਾਲੀ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ।

ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ-ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਲਗਦਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਤਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਈ