ਸੀ। ਕਿਸ਼ਨ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਮੰਦਿਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਕਦੇ ਕਮਾਹੀ ਤੇ ਕਦੇ ਮਰੂ ਦੀਆਂ ਹੱਟੀਆਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਮਨਪਸੰਦ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਦਿੰਦਾ। ਦੋਵੇਂ ਜਾਨ ਵਾਰਦੇ ਸੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੇ। ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਵਸਾਹ ਨਾ ਖਾਦੇ। ਰਾਧਾ ਵੀ ਹੁਣ ਕਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਹੱਥ ਵੰਡਾਉਂਦੀ। ਉਹ ਕਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ 'ਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ। ਹੱਡ ਭੰਨਵੀਂ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੀ । ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਵੇਖ ਕਿਸਨ ਚਾਅ ਤੇ ਜਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਬੱਕਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਕਿਸ਼ਨ ਹੁਣ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਨਹਾ ਧੋਅ ਕੇ, ਜੇਵ ਬਣਕਾ ਕੇ, ਵਾਲ ਵਾਹ ਕੇ, ਧੋਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ। ਰਾਧਾ ਦੀ ਤਬੀਅਤ ਜਰਾ ਵੀ ਢਿੱਲੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਇਕਦਮ ਫ਼ਿਕਰਮੰਦ ਹੋ ਉਠਦਾ। ਮੀਲਾਂ ਦੂਰ ਪਥਰੀਲੀ ਖੰਡ 'ਚ ਭੱਜਦਾ ਈ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕਮਾਹੀ ਜਾਂ ਮਹੂ ਤੋਂ ਉਸ ਲਈ ਦਵਾਈ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ। ਸਾਰੀ-ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਜਾਗ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਟਹਿਲ ਕਰਦਾ। ਕਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਰਾਧਾ ਦਾ ਮਾਸਾ ਵੀ ਦੁੱਖ ਜ਼ਰ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਸਿੱਧੜ ਜਿਹਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਧਾ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਛਕੜ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰਾਧਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਆਪਣਾ- ਆਪ ਗੁਆ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਕਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਜ਼ਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦਾ। ਕਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਾਰੂੰ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਬੈਠੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਾਥ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜੂਨ ਸੰਵਾਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ । ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਕਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦਾ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਤੇ ਭਰਜਾਈ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਿੱਥੇ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਹੀ ਸੁੰਗੜ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ ਰਾਧਾ ਤੱਕ।

ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸ਼ੀਲਾ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਕੁਰੇਦਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਪਰ ਰਾਧਾ ਨੇ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਚੁੱਪੀ ਸਾਧੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਨਾ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਧੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗੈਲ ਬਦਲ ਲੈਂਦੀ। ਨਾਤੀ ਧੋਤੀ, ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ, ਬਣੀ ਵੈਬੀ ਰਾਧਾ, ਚਾਰ ਜੁਆਕਾ ਦੀ ਮਾਂ ਸ਼ੀਲਾ ਨਾਲੋਂ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਜਾਪਦੀ। ਸ਼ੀਲਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾੜਾ ਵੀ ਮਾਰਦਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਖੇਤ ਬਿਸ਼ਨੇ ਤੇ ਕਿਸਨੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਸਨ। ਸਾਂਝੀ ਖੇਤੀ ਹੁੰਦੀ। ਹੁਣ ਕਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਵੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਕੰਮ 'ਚ ਪੂਰਾ ਸਾਬ ਦਿੰਦੀ। ਇਕ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਜਣੇ ਕੰਮ ਕਰਾਉਂਦੇ। ਪਰ ਹੁਣ ਕਿਸਨੇ ਵੱਲੋਂ ਭਰਜਾਈ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦੇਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਿਹਲਾ ਹੀ ਸਮਝਦੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਖੋ ਨਾ ਲਗਦਾ। ਹੁਣ ਰਾਧਾ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸ਼ੀਲਾ ਦਾ ਕੋਈ ਜ਼ੋਰ ਵੀ ਨਾ ਚਲਦਾ। ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਵਾਂਗ ਕਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਬਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦੀ। ਉਹ ਸਮਝਦੀ ਜੇਰੂ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਕਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ