ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਹੈ।

ਫਿਰ ਉਹੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਗੋਲ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ੀਲਾ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰਦੀ ਪਈ ਸੀ। ਕਿਸ਼ਨ ਤਾਂ ਸੀ ਅੰਗੂਠਾ ਟੇਕ ਪਰ ਰਾਧਾ ਦੇ ਚਾਰ ਜਮਾਤਾਂ ਪੜ੍ਹੀ ਲਗਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਪੈਸੇ ਮੰਗਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ। "ਕਦੇ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਨਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਦੇ ਉ. ਤੁਸਾਂ ਜੀ ਦਾ ਬੀ ਹੱਕ ਬਣਦਾ ਘਰੇ ਦੀਆਂ ਕਮਾਈਆ ਤੇ। ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਸਾਂ ਜੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਤੇ ਉਤਾਰ ਦੇ ਲੀੜੇ। ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਘੱਟ-ਘੱਟ ਤੀਏ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਤਾਂ ਤੁਸਾਂ ਜਾ ਹੋਗੇ ਈ।

ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਿਖਾਏ ਮੁਤਾਬਿਕ ਜਦੋਂ ਕਿਸਨ, ਭਰਾ ਭਰਜਾਈ ਤੋਂ ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਨਾਂਹ-ਨੁੱਕਰ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਘੜਣ ਲਗਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਬੁਰੀ ਲਗਦੀ। ਸ਼ੀਲਾ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਦੀ-

"ਇਹ ਸਿੱਧੜ ਇੰਨੇ ਜੱਗਾ ਕੁੱਥ, ਉਸ ਖਸਮਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣੀਏ ਦਾ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਤੋਤਾ ਬੋਲਦਾ। ਇੰਨੀ ਅਕਲ ਆਲਾ ਕਿਸਨਾ ਕੁੱਬੇ ਹਾ।"

ਭਰਾ ਭਰਜਾਈ ਦਾ ਰਵੱਈਆ ਵੇਖਦਿਆਂ ਰਾਧਾ ਨੇ ਕਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਗੀ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਕੈਂਹ ਨੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦੇ। ਅਸਾਂ ਜੋ ਆਪੇ ਕਮਾਗੇ ਤੇ ਖਾਗੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਕਦੋਂ ਭਾਈ ਹੱਥ ਅੱਡਾਂਗੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰ ਬਣੀਕ ਰੋਹਰੀ।" ਕਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਬੀ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੂੰ ਰਾਧਾ ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਸਮਝਾਉਂਦੀ, ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਉਨੀ ਕੁ ਗੋਲ ਕਰ ਛੱਡਦਾ। ਭਰਾ-ਭਰਜਾਈ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਕਰਾਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਜਾਂ ਤਰਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੇ ਉਸ ਪਾਸ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।

ਕਿਸ਼ਨ ਮੂੰਹੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋਣ ਦੀ ਮੰਗ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਂ ਸ਼ੀਲਾ ਦੀ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਹੀ ਉਡ ਗਈ ਸੀ। ਨਾ ਦਿਨ ਨੂੰ ਚੇਨ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਰਾਧਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੌਕਣ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਇਸ ਰਸਤੇ ਦੇ ਕੰਡੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਲਭਦੀ ਪਰ ਕਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵਕਤ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੀਲਾ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਬੁਰੀ ਨਜ਼ਰ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ।

ਇਕ ਦਿਨ ਦੁਰੇਡੇ ਪਿੰਡ ਆਏ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਮਿਲੇ।

"ਸਾਡੀ ਲਾਡੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਐ। ਅਸਾਂ ਜੇ ਉਨੂੰ ਲੈਣ ਆਏ

"ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਛੇਆਂ ਕੁ ਮਹੀਨਿਆ ਮਗਰੋਂ ਕੀਆ ਚੇਤਾ ਆਈ ਗਿਆ ਆਪਣੀਏ ਲਾੜੀਏ ਦਾ।" ਸਰਪੰਚ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।

"ਸਾਡੀਆ ਲਾੜੀਏ ਦੇ ਦਿਮਾਗੇ ਵਿਚ ਨੁਕਸ ਪਈ ਗਿਆ ਹਾ। ਉਨੂੰ ਪਾਗਲਪਣੇ ਦੇ ਦੌਰੇ ਪੈਂਦੇ ਹੋ। ਉਦਾ ਅਲਾਜ ਚਲਾ ਦਾ ਹਾਂ। ਦਿਮਾਗੇ ਦੇ ਡਾਗਧਰੇ ਪਾਸੇ। ਈਆਂ ਦੀ ਇਕ ਰਾਤੀ ਦੌਰੇ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਘਰੋਂ