ਨਿਕਲੀ ਗਈ। ਫਿਰੀ ਰੱਖਾ ਬਾੜੀਆ ਟਪਦੀ ਇੰਨੀ ਦੂਰ ਪੁੱਜੀ ਗਈ। ਅਸਾਂ ਜੋ ਉਨੂੰ ਟੈਲੀ ਟੈਲੀਕੇ ਇਕੀਰੀ। ਹਾਰੀ ਕੇ ਅਸਾਂ ਜੇ ਸੋਚੀ ਲਿਆ ਹੈ। ਕੁੜੇ ਮਰੀ ਖਪੀ ਗਈ ਹੋਣੀ ਐ। ਸਾਜੇ ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਈ ਨੀ ਆਇਆ ਕਿ ਲਾੜੀ ਹਿਮਾਚਲੇ ਦਾ ਬਾਡਰ ਟੋਪੀਕੇ ਤੁਹਾੜੇ ਪੱਖੇ ਆਈ ਗਈ ਹੋਗ। ਪਰ ਸਾਜ ਕਲ੍ਹ ਈ ਇਸੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੁਸੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਦੱਸ ਪਾਈ। ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਤੇ, ਤਾਂ ਅਸਾਂ ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ।"

"ਪਰ ਉਣ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਲਾੜੀ ਇਕਦਮ ਠੀਕ ਹੈ। ਉਨੂੰ ਦਿੱਖੀ ਕੇ ਕੋਈ ਨੀ ਗਲਾਈ ਸਕਦਾ ਕਿ ਕਦੇ ਉਸ ਜਨਾਨੀਏ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਨੁਕਸ ਬੀ ਹੋਗ। ਅਸਾਂ ਜੋ ਹਰ ਪੇਖੇ ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ, ਫਿਰੀ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮਹੌਲ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਣ ਲਈ ਸਾਰੀਆ ਪੰਚੇਤਾ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰੀਕੇ ਉਨੂੰ ਕਿਸਨੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾਈ ਤਾਂ ਹਾ। ਚਲੇ ਇਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਬੀ ਹੋਈ ਜਾਗ ਨਾਲੇ ਕਿਸ਼ਨ ਦਾ ਘਰ ਬੀ ਬਸਦਾ ਰੰਗ। ਚਲੇ ਉਣ ਪੁੱਛੀ ਦਿਖਣੇ ਆ ਕਿਸਨੇ ਨੂੰ ਕੇ ਗਲਾਂਦਾ ਉਹ।"

"ਪੁੱਛਣਾ ਕੇ ਐ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜੀ, ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਬਿਠਾਈ ਹੀ, ਉਣ ਤੁਸਾ ਜੋ ਸਾਡੀ ਲਾੜੀ ਦੁਆਈ ਦੇਗੇ। ਆਖਰ ਉਹ ਕਨੂੰਨੀ ਤੌਰ ਤੇ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਮੁੰਡੂਏ ਦੀ ਲਾਡੀ ਐ ਨਾ। ਅਸਾਂ ਜੋ ਬਿਆਹੀ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।"

"ਲਾੜੀ ਨੂੰ ਪਿਛਿਉਂ ਹੀ ਦੌਰੇ ਪੈਂਦੇ ਹੋ।" ਸਰਪੰਚ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।

"ਨਹੀਂ ਜੀ, ਸਾਡਾ ਮੁੰਡੂ ਵਿਆਹੇ ਮਗਰੋਂ ਛੇਤੀ ਈ ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕੇ ਨੂੰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਨੌਕਰੀ ਕਰੀਕੇ। ਕੰਪਨੀਏ ਦੀ ਸ਼ਰਤਾ ਕਰੀਕੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੋਂ ਪੈਲਾਂ ਉਨੂੰ ਛੁੱਟੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲੀ ਸਕਦੀ। ਜਾ ਵਿਰੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡੀਕੇ ਅੰਦਾ ਆਪਣਾ ਕਿਰਾਇਆ ਖਰਚੀਕ। ਅਸਾਂ ਜੇ ਸੋਚਿਆ ਚਲੇ ਔਖੇ ਸੌਖੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਕੱਟੀ ਲੈ। ਫਿਰੀ ਆਈ ਕੇ ਇਧਰਲੇ ਪੱਖੇ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਾਰ ਚਾਲੂ ਕਰੀ ਲੰਗ। ਪਿੰਡਿਉਂ ਲਾੜੀਏ ਨੂੰ ਏਹ ਕਸਰ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਨੂੰ ਪਾਗਲਪਣੇ ਦੇ ਦੌਰੇ ਪੈਣ ਲੱਗੀ ਪੇ। ਕਈ ਗਲਾਂਦਾ ਇਨੂੰ ਉਪਰੀਏ ਦੀ ਕਸਰ ਹੋਈਗੀ। ਕੋਈ ਗੁਲਾਂਦਾ ਬਾਬੇ ਨਰਾਜ਼ ਹੋਈਗੇ। ਅਸਾਂ ਜੇ ਈਦਾ ਬੜਾ ਅਲਾਜ ਕਰਾਇਆ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਕੁਣੀ ਦੱਸ ਪਾਈ, ਅਸਾਂ ਜੇ ਈਨੂੰ ਉਥੇ ਈ ਲਈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ। ਕੋਈ ਸਾਧਾ ਸੰਤਾਂ ਦਾ ਡੇਰਾ ਨੀ ਛੱਡਿਆ। ਕਦੀ ਮਾੜਾ-ਮੋਟਾ ਵਰਕ ਪੈਂਦਾ। ਬੜੇ ਦਿਨਾ ਮਗਰੋਂ ਫਿਰੀ ਉਹੀਓ ਹਾਲ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ। ਕੋਈ ਗਲਾਂਦਾ ਇਨੂੰ ਪਾਗਲ ਖਾਣੇ ਛੋਡੀ ਦੰਗੇ। ਪਰ ਸਾਡਾ ਮਨ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨੀ ਹੁੰਦਾ ਹਾ। ਕੋਈ ਗਲਾਂਦਾ ਦਿਮਾਰੀ ਦੇ ਡਾਗਧਰੇ ਕੋਲ ਅਲਾਜ ਕਰਾਗੇ, ਬਾਬਿਆਂ, ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡੀਕੇ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਜੀ ਧਾੜੀ ਦੀ ਲਾੜੀ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ ਹੀ। ਅਸਾ ਪਿੰਡ ਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਗਲਾਈ ਤਾਂ ਹਾ ਕਿ ਲਾੜੀਏ ਨੂੰ ਅਲਾਜ ਲਈ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੋਲ ਦੂਸਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਅਸਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੁੰਡੂਏ ਤੋਂ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਲਕੋਅ ਰੱਖਿਆ ਹਾ ਉਣ ਤਾਈਂ। ਪਰ ਉਣ ਸਾਡਾ ਮੁੰਡੂ ਪੰਜਾ ਸਾਲਾ ਮਗਰੋਂ ਪਿੰਡ ਪਰਤਣਾ। ਅਸਾਂ ਜੇ ਮੂੰਡੂਏ ਨੂੰ ਕੇ ਜਵਾਬ