ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਰਡਰ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਐ, ਨਾਲ ਮੌਤੋਂ ਪਹਿਲਕਿਆ ਪੈਹਿਆਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੁੰਦਾ ਐ। ਹੈ ਕਿਹੜੀ ਕਪੈਸਟੀ 'ਚ ਤੂੰ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਐ ਮੈਤ ਹਿਸਾਬ ? ਤਿੰਨ੍ਹ ਪਤਾ ਨੀ, ਤੂੰ ਟੈਪਰੇਰੀ ਐਂ। ਤੇਰੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਲਿਖਿਆ ਮੇਰਾ ਇਕ ਬੀ ਅੱਖਰ, ਤਿੰਨ੍ਹ ਇਸ ਨੌਕਰੀ 'ਚੋਂ ਕੱਢਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਐ। ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮਾਸਟਰ ਮਹਿਕਮੇ 'ਚ ਤਾਂ ਕੀ ਕਿਸੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਜੰਗਾ ਨਹੀਂ ਰੋਣਾ। ਹਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸੀ ਦਿਨਾ।"

"ਮੈਂ ਨੀ ਡਰਦਾ ਅਜਿਹੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਤੋਂ। ਤੂੰ ਇਨ੍ਹੇ ਗਰੀਬ ਲੋਕਾ ਤੋਂ ਪੇਪਰ ਫੰਡ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਪੈਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ-ਕਬਾਬ ਵਿਚ ਉਡਾਇਆ ਐ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬੂਟ, ਚੌਪਲਾ, ਕੱਪੜੇ- ਲੱਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਪਿੰਡ ਦੀ ਪੰਚਾਇਤ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨੋਟਿਸ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਵੇਖਾਂਗਾ ਕਿ ਨੌਕਰੀ ਮੇਰੀ ਜਾਂਦੀ ਐ ਜਾ ਤੁਹਾਡੀ। ਮੈਂ ਸਾਇਸ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨਾ ਸਹੀ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਨੌਕਰੀ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਣੀ ਐ ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੰਚੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਤਰਸ ਖਾਓ।" ਮੈਂ ਵੀ ਠੋਕ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਮੁੱਖੀ ਨੂੰ।

ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਮੁਖੀ ਸਾਹਮਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ। ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਉਹ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਮਾਮਲਾ ਆਪਸ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਹੋਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਜੋ ਗੱਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ ਤਾਂ ਸਕੂਲ ਦੀ ਇਨਕਵਾਇਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕਈ ਜਨ ਫਸ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੰਜ ਰੈਗੂਲਰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਤੇ ਹਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਨੇ ਵਿਚੋਲੀਆ ਬਣਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿਚ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।

"ਵੇਖ ਬਈ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪਿਛਲਾ ਲਗਭਗ ਢਾਈ ਸੌ ਰੁਪਿਆ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਦੀ ਬਿਹਤਰੀ ਲਈ ਖਰਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਪੇਪਰ ਫੰਡ ਲੈਣ ਦੀ ਰਵਾਇਤ ਨਾ ਤੋੜੀ ਜਾਵੇ ਤੇ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦਾ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੀ ਤੂੰਹੀਉ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਸਲੇ ਦਾ ਹੱਲ ਕੱਢਦਿਆਂ ਅਗਲੇਰੇ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਕ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਤੇਰ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਮਾਮਲਾ ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਢਾਈ ਸੋ ਰੁਪਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੇਬ 'ਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਫੰਡ ਵਿਚ ਜਮ੍ਹਾ ਕਰਾਉਣੇ ਪਏ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰੜਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਅਜਿਹਾ ਹੋਣਾ ਸੁਭਾਵਕ ਵੀ ਸੀ।

ਮੇਰੀ ਇਸ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੇ ਟੈਂਪਰੇਰੀ ਅਧਿਆਪਕ ਮੋਰੀ ਤਾਰੀਡ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ. ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਾਰੇ ਵਾਕਿਏ ਦੌਰਾਨ ਚੁੱਪ ਵੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਢਾਈ ਸੌ ਰੁਪਿਆ ਦਾ ਕੀ